Μελίνα Μερκούρη: η γυναίκα-σύμβολο με την άγρια ομορφιά
Η Μελίνα Μερκούρη δεν έγινε σύμβολο επειδή ήταν όμορφη με τον τρόπο που το ζητάει μια αφίσα. Έγινε σύμβολο επειδή η ομορφιά της είχε φωνή, γνώμη και ένα γέλιο που δεν ζητούσε άδεια. Η άγρια πλευρά ήταν το ύφος, όχι μια πόζα.
Στον κινηματογράφο και στη δημόσια ζωή κράτησε το ίδιο πράγμα: παρουσία που γεμίζει το κάδρο πριν καν μιλήσει. Το μαλλί, το βλέμμα, ο τρόπος που στεκόταν δεν αντιγράφονται με ένα κόκκινο κραγιόν. Αντιγράφεται, αν αξίζει, το να μην μικραίνεις για να χωρέσεις.
Τη θυμόμαστε και ως φωνή για τα μάρμαρα, για την πόλη, για μια Ελλάδα που δεν ήθελε να είναι μόνο καρτ ποστάλ. Η ομορφιά χωρίς στάση θα είχε μείνει φωτογραφία. Η στάση την έκανε γενιά.
Σήμερα, το πιο χρήσιμο που κρατάμε δεν είναι ένα lookbook. Είναι η ιδέα ότι το πρόσωπο μπορεί να είναι γενναίο. Λίγο περισσότερο φως στο βλέμμα, λίγο λιγότερη συγκατάβαση, και η άγρια ομορφιά ξαναγίνεται σύγχρονη.


