Τετάρτη, 29 Μαρτίου, 2023

Eσύ πόση ζήλια μπορείς να αντέξεις;

Ποιος είναι ο “κακός λύκος” μέσα στην κάθε παραμυθένια σχέση;

Πήγαινα στο Γυμνάσιο. Έτρωγα με μια φίλη μου σε ένα fast food όταν άρχισαν να πέφτουν στο κεφάλι μου πατάτες. Κοίταξα ψηλά και είδα στον πάνω όροφο μια παρέα από αγόρια να φλερτάρουν μάλλον αποτυχημένα αλλά απολύτως δικαιολογημένα για την ηλικία μας. Τους είπα δυνατά : “Ελάτε κάτω αν θέλετε να γνωριστούμε ή κόψτε το γιατί κάνετε σαν να είστε σκέτοι κόπανοι”. Κατέβηκαν.  Ανάμεσά τους κι εκείνος. Τον ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. Ήρθε, κάθισε στο τραπέζι μας, συστήθηκε και άρχισε να τρώει το φαγητό μου. Χαιρόμουν που τον έβλεπα να τρώει. Αυτός έτρωγε, εγώ χόρταινα. Ήταν ένας μυστήριος τύπος. Είχε ένα μηχανάκι που μονίμως το έβαζε μπρος τσουλώντας το στην κατηφόρα, ήταν λιγομίλητος,πολύ  κλειστός χαρακτήρας και ιδιότροπος. Πήγαμε όλοι μαζί στην πλατεία και καθίσαμε να γνωριστούμε καλύτερα. Φορούσε συνέχεια την κουκούλα του, δε μιλούσε πολύ και έπινε από ένα κουτάκι μπύρα.

Τα χρόνια περνούσαν, τελειώσαμε το Γυμνάσιο, πήγαμε στην πρώτη Λυκείου, στη δευτέρα, στην τρίτη, κι εγώ ήμουν ακόμα ερωτευμένη μαζί του. Εκείνος ερχόταν συχνά να με βρει, καθόταν μαζί μου, με ρώταγε τα νέα μου, παίζαμε ηλεκτρονικά και μπιλιάρδο, αλλά ποτέ ούτε του είχα πει τι ένιωθα, ούτε κι εκείνος είχε εκδηλώσει κάτι. Γενικά μπορεί να περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί αλλά κανείς από τους δυο μας δεν είχε κάνει coming out. Δεν είχε κοπέλα όλα αυτά τα χρόνια. Κι όμως άρεσε σε όλες. Τέσσερα σχολεία ήμασταν, όλα τα κορίτσια είχαν crush μαζί του. Εκείνος στον κόσμο του.

Όταν τελειώσαμε το σχολείο, χαθήκαμε για λίγο καιρό. Μια νύχτα του Σεπτεμβρίου, γύρισα στα παλιά μου λημέρια. Είχα αλλάξει. Μπήκα στο μαγαζί που ήταν το στέκι μας στην περιοχή. Κάθισα σε έναν καναπέ με την παρέα μου, κι απέναντι τον είδα.Τίποτα δεν είχε αλλάξει μέσα μου. Ήμουν ακόμα πιο in love τόσα χρόνια μετά. Ποτέ δεν είχα πάψει να είμαι τελικά. Είχε ομορφύνει ακόμα περισσότερο. Ήταν ψηλός, μελαχρινός , με πολύ ωραίο στυλ, αλλά είχε ακόμα στο βλέμμα του αυτό το απόκοσμο, που είχε ανέκαθεν. Ξαφνικά σηκώθηκε από το τραπέζι του, ήρθε δίπλα μου,μιλήσαμε, τα βρήκαμε, και από εκείνη τη μέρα ήμασταν μαζί. Μου εξομολογήθηκε με τον καιρό, ότι από τότε που μου πέταγε πατάτες με είχε ερωτευτεί, αλλά δεν τολμούσε να κάνει το πρώτο βήμα. Του απάντησα το ίδιο.

‘Ήμασταν μαζί πάνω από ένα χρόνο και περνούσαμε πολύ ωραία. Τον αγαπούσα και με αγαπούσε πολύ. Τον πρώτο καιρό, δεν είχαμε ιδιαίτερα προβλήματα στη σχέση μας. Λάτρεψα τις αναποδιές του, ανεχόταν τις δικές μου. Όμως ύστερα από το χρόνο άρχισε να ζηλεύει τόσο πολύ, που κάποια πράγματα που έκανα,τον ενοχλούσαν αδικαιολόγητα. Δεν ήθελε να βγαίνω χωρίς αυτόν, δεν ήθελε πια να δουλεύω, θύμωνε όταν μιλούσα με άλλους, με ακολουθούσε όταν του έλεγα ότι θα βγω με τις φίλες μου και τον έπιανα να με παρακολουθεί κρυφά. Η συμπεριφορά του δηλητηρίαζε τα πάντα χωρίς λόγο.

Του εξηγούσα, πως είμαι πολύ πιστή και δεν υπήρχε λόγος να αγχώνεται. Εκείνος δεν μπορούσε να το ελέγξει. Έψαχνε το κινητό μου, έκανε σκηνές σε δημόσιους χώρους, μάλωνε με το φιλικό περίγυρο, έδειχνε να παρανοεί και με οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην παράνοια. Προσπαθούσα να του εξηγήσω πως αυτό που κάνει, σκοτώνει τη σχέση μας. Εκείνος δεν έδειχνε να καταλαβαίνει. Η ευτυχία μου είχε γίνει κόλαση, ένιωθα μόνιμα κολλημένη σε ένα τοίχο και δεν άντεχα να απολογούμαι συνεχώς για τα πάντα ενώ είχα κάνει το απόλυτο τίποτα. Τα πράγματα γίνονταν μέρα με τη μέρα όλο και χειρότερα. Δεν είχα ξανανιώσει τόση καταπίεση ποτέ στη ζωή μου και δεν την άντεχα.Μου έλεγε πώς δεν έχουμε ανάγκη κανέναν , αφού έχουμε ο ένας τον άλλον. Του εξηγούσα ότι ζούμε σε μια κοινωνία και όχι στη «Γαλάζια Λίμνη».Μάταιο.Του ζήτησα να χωρίσουμε. Αφηνίασε. Δεν είχα ξαναδεί άνθρωπο σε τέτοια κρίση. Χτυπιόταν, έκλαιγε, με παρακαλούσε μες το δρόμο φωνάζοντας και σερνόταν στα πεζοδρόμια.

… Ήρθε εκείνη η Πανσέληνος που δε θα ξεχάσω ποτέ. Είχαμε ανέβει όλη η παρέα στο βουνό, να χαζέψουμε το φεγγάρι, είχαμε ανοίξει τα αυτοκίνητα και ακούγαμε μουσική, άλλοι πίνανε μπύρες, άλλοι κουβέντιαζαν, άλλοι έπαιζαν κρυφτό και κυνηγητό μέσα στα δέντρα. Τον βλέπω να έρχεται με τη μηχανή. Κατεβαίνει και με πλησιάζει. Καθόμουν με έναν κοινό μας φίλο και του έλεγα ακριβώς τον πόνο μου για τον πρώην μου. Όταν μας είδε μαζί, έπαθε αμόκ. Του είπαμε να καθίσει μαζί μας κι ότι δεν έτρεχε τίποτα μεταξύ μας. Αυτός ήταν σίγουρος πως τον είχα χωρίσει για εκείνον. Άρχισε ένας καυγάς άνευ προηγουμένου. Μπήκαν όλοι στη μέση να μας χωρίσουν. Τελικά τον τραβήξανε πιο πέρα οι δικοί του και κάπως ηρέμησαν τα πράγματα. Είχαμε χωριστεί σε δυο στρατόπεδα. Οι δικοί μου και οι δικοί του, οι οποίοι είχαν χωριστεί έτσι χωρίς λόγο και το ξέραμε όλοι εκτός από εκείνον.

Τον είδα να ρίχνει μια σταγόνα από ένα μπουκαλάκι στο στόμα του. Μετά, έριξε και από μια σταγόνα στο κάθε του μάτι. Ανησύχησα. Λέω τι στο καλό κάνει ; Τρέχω προς το μέρος του και τον ρωτάω τι ήταν αυτό, δεν βάζουμε κολλύριο στο στόμα μας. Μου είπε πως ήταν υγρό LSD. Είπα πάει. Τον έπιασα από το χέρι και του είπα να περάσουμε μαζί τη νύχτα για να τον προσέχω. Δεν είχε ξαναπάρει ποτέ του drugs και με τη μια έριξε μέσα στον οργανισμό του τόσο πολύ παραισθησιογόνο. Όσο ήμασταν μαζί και μπορούσε ακόμη να συνεννοηθεί, όλα πήγαιναν σχεδόν καλά. Μου έλεγε τα γνωστά, πως δε μπορεί να αντέξει το χωρισμό, ότι δε μπορεί χωρίς εμένα, πως θα δώσει τέλος αν δεν ξανά είμαστε μαζί κι εγώ που πραγματικά τον αγαπούσα, του έλεγα πως σε όλα αυτά είμαι θετική, αρκεί να μου δείξει λίγη εμπιστοσύνη.

Ξαφνικά, ο Μάρκος άλλαξε. Τα μάτια του πήραν μια άγρια έκφραση, άστραψαν , άρχισε να γρυλίζει σαν αγρίμι, και το σώμα του σιγά σιγά άρχισε να παίρνει το σχήμα ενός τετράποδου αγριμιού.

Φοβήθηκα και φώναξα τους άλλους. Ο Μάρκος είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται σε λύκο. Έπεσε στα τέσσερα και σήκωσε το κεφάλι του ψηλά στον αέρα, και ούρλιαξε σαν άγριο ζώο. Όλοι μείναμε άναυδοι. Μας γρύλιζε δείχνοντας μας τα δόντια του, ήταν επιθετικός και ούρλιαζε με κάτι κραυγές που σε έκαναν να ανατριχιάζεις και να φοβάσαι με το θέαμα που αντίκριζες. Κανείς δε μπορούσε να τον κάνει καλά. Είχε πάρει τόσο LSD που είχε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Εκείνο το βράδυ, χωρίς κανένας να μπορέσει να τον σταματήσει, έφυγε τρέχοντας με τα τέσσερα και χάθηκε μέσα στο βουνό.

Ψάξαμε, τίποτα. Την επόμενη μέρα, αφού ενημερώσαμε τους γονείς του κι εκείνοι τους αρμόδιους, άρχισε η έρευνα στο βουνό. Τον βρήκαν ενώ είχαν περάσει περισσότερες από 48 ώρες. Είχε λουφάξει σε ένα πέτρινο ερειπωμένο σπιτάκι λίγο πριν τις κεραίες της κορυφής του Υμηττού, κοντά στα ραντάρ, χωρίς νερό και τροφή για 2 εικοσιτετράωρα, αλλά το μυαλό του ήταν ακόμα αλλού. Με αρκετή δυσκολία, μεταφέρθηκε σε μια ψυχιατρική κλινική, όπου και παρέμεινε στην απομόνωση για αρκετούς μήνες. Το μυαλό του είχε ξεφύγει τόσο πολύ που πρώτα έπρεπε να εξουδετερωθεί η επήρροια του LSD και μετά να αναλάβουν την αποθεραπεία του με φάρμακα και ψυχοθεραπεία.

Μερικούς μήνες μετά, πήγα απρόσκλητη να τον δω σε ένα επισκεπτήριο της κλινικής. Τον είδα από το πλατύσκαλο που οδηγούσε  στην πίσω αυλή που έβγαιναν οι τρόφιμοι, να κάθεται σε ένα πεζούλι με τη μητέρα του και να κοιτάει κάποιους άλλους που έπαιζαν μπάσκετ. Οι γιατροί μου είχαν πει πως ισχυρίζεται ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν ακόμα. Τον είδα από μακριά. Τον κοιτούσα πολύ ώρα. Κάποια στιγμή, το βλέμμα του έπεσε πάνω μου. Ήταν ένα βλέμμα μπουκωμένο από ψυχοφάρμακα, ήταν χαμένος, απεριποίητος και ήσυχος σαν ένα μικρό μαλωμένο παιδάκι. Σταμάτησε καρφώνοντας το βλέμμα του πάνω μου. Η μητέρα του ξαφνιάστηκε και γύρισε κι εκείνη το βλέμμα της πίσω. Με είδε. Δεν νομίζω πως ευχαριστήθηκε και ιδιαίτερα που βρισκόμουν εκεί. Ο κοινός μας φίλος που με συνόδευε, μου είπε να παμε να φύγουμε. Μάλλον μπελάδες θα προκαλούσε η παρουσία μου. Συμφώνησα και έτρεξα ανεπαίσθητα προς την καγκελόπορτα. Ζήτησα να μου ανοίξουν την πόρτα. Έτρεξα έξω. Ήθελα να ξεχάσω αυτό που είδα εκεί μέσα. Δεν ξέρω ποιο απ’ όλα ήταν χειρότερο. Η αρρωστημένη ζήλια του; Η μεταμόρφωσή του από το τριπάκι; Ή αυτός ο άρρωστος άνθρωπος που αντίκρυσα;

Ύστερα από ένα χρόνο, έμαθα πως ο Μάρκος, από εκείνη τη μέρα που με ξαναείδε,άρχισε να επικοινωνεί σιγά σιγά με τους γιατρούς και την οικογένειά του. Σιγά σιγά αλλά σταθερά. Κατάφερε να βγει από την κλινική και τελικώς να βρίσκεται σε μια απλή συντήρηση με την κατάλληλη αγωγή. Μπορούσε πάλι να ζήσει και να εργαστεί. Οι δικοί του άνθρωποι τον έστειλαν για δουλειά σε μια χώρα του εξωτερικού για να εργαστεί σε μια πολυεθνική εταιρεία. Σήμερα, είναι καλά.

‘Ελενα Φάκου

Έλενα Φάκου
Έλενα Φάκου
Oταν ήμουν μικρή και με ρωτούσαν τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω έλεγα τίποτα και νομίζω πως το κατάφερα. Μετά κατάλαβα πως έδινα έξυπνη απάντηση γιατί έστω κι αν έγινα κάτι λίγο παραπάνω απ αυτό, τώρα μπορώ να νιώθω σίγουρα επιτυχημένη. Θα με χαρακτήριζα ένα leftover των 90s που δεν έπαψα ποτέ να ονειρεύομαι. Βαριέμαι εύκολα, μου αρέσει να τρώω ποπ κορν και η αγαπημένη μου μέρα είναι η Παρασκευή. Εδώ που μπήκατε να είστε προετοιμασμένοι: Το brooklyne είναι η πιο badass γυναικεία πρόταση της πιάτσας. Δε χρειάζεται να γράψω περισσότερα για εμένα, θα γνωριστούμε αν περνάτε συχνά να τα λέμε. Είμαστε πάντα ανοιχτά.
Share this
Tags

+ MUSTS

Πώς να ντυθείς όπως ένα cool french girl

Από ένα υπέροχο ζευγάρι μπότες μέχρι ένα chic tweed jacket, οι Παριζιάνες αποκαλύπτουν συχνά πολλά από τα στιλιστικά τους κόλπα αλλά και κομμάτια, που...

Breadcrumbing – Τα “ψίχουλα” αγάπης που καλό είναι να σου λείπουν

Ο όρος breadcrumbing, περιγράφει τη συμπεριφορά του να δείχνεις σε ένα άλλο άτομο περιστασιακά σημάδια ρομαντικού ενδιαφέροντος, προκειμένου να το κρατάς κολλημένο μαζί σου,...

Τι ψάχνουμε τελικά σε ένα Serum;

Αναμφίβολα, όλα τα serum έχουν κάτι να προσφέρουν στην επιδερμίδα μας. Υπάρχουν υπέροχες προτάσεις για κάθε ανάγκη του προσώπου μας και για κάθε budget....

H Bobbi Brown παρουσιάζει τη συλλογή Real Nudes

Χαρίστε στον εαυτό σας ένα μοναδικό skin-baring look με τη ΝΕΑ παλέτα σκιών All Nudes Collection της Bobbi Brown. Οι eye shadow παλέτες αποτελούν...

Τάρτα ντομάτας με μασκαρπόνε

Από τις πιο νόστιμες τάρτες που έχετε γευτεί ποτέ σας! Είναι ντελικάτη και χορταστική, πολύ υγιεινή και θα την λατρέψουν και τα παιδιά σας!...

Το Γιώτα: Η πλήρως δυσλειτουργική σχέση του Δημήτρη Χριστοφορίδη με το στρατό έγινε τουλάχιστον καλό βιβλίο

Ο Δημήτρης Χριστοφορίδης από την ώρα που πέρασε περιοδεύον δεν πήρε και πολύ ψύχραιμα την ιδέα ότι θα υπηρετήσει την πατρίδα. Απείχε πολύ από...

More like this