Jean-Paul Belmondo: ‘Εφυγε ο πιο “ωραίος” άσχημος του γαλλικού σινεμά

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Ο Jean-Paul Belmondo, ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς του 20ου αιώνα και σύμβολο του γαλλικού κινήματος της Νouvelle Vague αλλά και των ταινιών δράσης, έφυγε χθες σε ηλικία 88 ετών. Σύμφωνα με τον γαλλικό τύπο «έφυγε ήρεμος» στο σπίτι του, στο Παρίσι. Σε μία καριέρα 50 ετών συμμετείχε σε πάνω από 80 ταινίες, με σκηνοθέτες από τον Godard και τον Truffaut μέχρι τον Lelouche.

Ο Belmondo γεννήθηκε στις 9 Απριλίου του 1933, στο Neuilly-Sur-Seine, προάστιο της γαλλικής πρωτεύουσας. Μεγάλωσε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του ήταν γλύπτης.  Ξεκίνησε την υποκριτική του καριέρα την δεκαετία του ’50 στο θέατρο. Ήταν το 1958. όταν πρωτοσυνεργάστηκε με έναν από τους κορυφαίους σκηνοθέτες της Nouvelle Vague, Jean-Luc Godard στην μικρή μήκους ταινία “Charlotte and her boyfriend”. Η επιτυχία ακολούθησε με την ταινία του Godard “Breathless”, με την οποία καταξιώθηκε κι ως ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές του κινηματογραφικού γαλλικού κινήματος.

Η δεκαετία του 1960 βρίσκει τον ηθοποιό να πρωταγωνιστεί σε διαφορετικές ταινίες και να κάνει το ντεμπούτο του στο Ιταλικό σινεμά δίπλα στην Sophia Loren to 1961 (Two women) και την Claudia Cardinale (The Lovemakers). Την ίδια χρονιά, προκύπτει νέα συνεργασία με τον Godard στην ρομαντική κομεντί “A woman is a woman”.

Oι ταινίες του αποτέλεσαν τόσο καλλιτεχνικές, όσο και εμπορικές επιτυχίες. Αν και αρνήθηκε συνεργασία με την κινηματογραφική βιομηχανία του Hollywood, πρωταγωνίστησε  σε πολλές ταινίες δράσης, με πιο γνωστή την “The man from Rio”. Mάλιστα, ίδρυσε και την δική του εταιρεία παραγωγής “Cerito Films”. Ήταν λάτρης των ταινιών ‘genres’ (ταινίες δράσης, μυστηρίου και θρίλερ) στις οποίες και διέπρεψε.

Αυτό που διέκρινε τον Belmondo, ήταν ακριβώς αυτή η πεποίθησή του ότι το σινεμά είναι ένα. Δεν διακρίνεται σε ποιοτικό (βλ. nouvelle vague) ή εμπορικό (βλ.ταινίες genres). Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Η επιτυχία στην Γαλλία πάντα αποτελεί αντικείμενο κριτικής, όχι από το κοινό, αλλά από τους διανοούμενους. Αν εμφανιστώ γυμνός σε μία ταινία δεν έχουν κανένα πρόβλημα, αλλά αν πηδήξω από ελικόπτερο το βρίσκουν απαίσιο».

Του δόθηκε η ταμπέλα του «γοητευτικού άσχημου» του γαλλικού σινεμά, αν και η επιτυχία του με τις γυναίκες αποδεικνύει ότι καθόλου άσχημο δεν τον έβρισκαν. Ο Bebel (παρατσούκλι που του έδωσε το γαλλικό κοινό), παντρεύτηκε για πρώτη φορά το 1953 την Elodie Constantin, με την οποία απέκτησε ένα γιο και μία κόρη. Το 1965 γνωρίζεται στα γυρίσματα της ταινίας «Κινέζικες περιπέτειες στην Κίνα» με την Ursula Andress. Την ερωτεύεται παράφορα, παίρνει διαζύγιο και το φλογερό ειδύλλιο με την καλλονή ηθοποιό διαρκεί μέχρι το 1972. Τότε κλέβει την καρδιά του η μούσα του Ιταλικού σινεμά Laura Antonelli, με την οποία θα διατηρήσουν οκτάχρονη σχέση. Το 1980 ερωτεύεται μία δασκάλα μπαλέτου, την Natty Tardivel, με την οποία θα μείνουν πολλά χρόνια μαζί. Παντρεύονται το 2002 και το 2003 αποκτάει το τέταρτο παιδί του, μία κόρη, την Stella. Πέντε χρόνια αργότερα κι αυτός ο δεσμός φτάνει στο τέλος του.

Τελευταία γνωστή σύντροφός του, υπήρξε, η κατά πολλές δεκαετίες μικρότερή του και μοντέλο, Barbara Gandofli, με την οποία θα πραγματοποιήσουν κοινή εμφάνιση στο Φεστιβάλ των Καννών το 2011. Έναν χρόνο αργότερα, η σχέση διαλύεται.

Από τότε καμία άλλη σχέση, αν υπήρξε, δεν βγήκε στο φως της δημοσιότητας. Ο Bon Viveur του Γαλλικού κινηματογράφου περνούσε τον χρόνο του με κοντινά του πρόσωπα, όπως ο γιός του Paul και αγαπημένους φίλους, μεταξύ των οποίων και ο Alain Delon.

Αν είναι να επιλέξουμε ένα και μόνο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό που διέκρινε αυτόν τον σπουδαίο ηθοποιό, θα ήταν η άρνησή του να προσκολληθεί σε ένα είδος κινηματογράφου προς τέρψιν των κριτικών της εποχής. Ακολούθησε τον δικό του μοναδικό δρόμο  στην υποκριτική τέχνη. Έκανε με επιτυχία από θέατρο, ταινίες δίπλα σε μεγαλοφυείς σκηνοθέτες της nouvelle vague ,αλλά και ταινίες δράσης. Aπολάμβανε ό,τι έκανε και ήταν το ίδιο καλός σε όλα. Ελεύθερο πνεύμα, λοιπόν, ένας πραγματικός καλλιτέχνης, που δεν προσκολλήθηκε στα «καλλιτεχνικά πρέπει» της εποχής του.  Αντίο Bebel, μας αφήνεις παρακαταθήκη πλήθος υπέροχων ταινιών και για αυτό σε ευχαριστούμε!

Δέσποινα Γεωργοσοπούλου

 

Δέσποινα Γεωργοσοπούλου
Πάλευα χρόνια να φύγω από την εφηβεία! Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι είναι η καλύτερη περίοδος! Ναι, έχει τα σκαμπανεβάσματά της, τις εκρήξεις και την αστάθειά της. Είναι, όμως, η εποχή του ονείρου, της δημιουργικότητας, της προσωπικής επανάστασης, του έρωτα, της αμφισβήτησης, της αναζήτησης της αλήθειας, του οράματος!!! Διανύω, λοιπόν, αυτή την υπέροχη διαδρομή με πάθος. Τι κι αν αντί για ακμή, έχω συντροφιά κάποιες ρυτίδες!
Brooklyne