Ιωάννης Μελισσανίδης, ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος Έλληνας ολυμπιονίκης.

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Και αν κάτι μας δίδαξαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, τόσο αυτή τη χρονιά όσο και τις προηγούμενες, είναι πως οι αθλητές δεν εκπροσωπούν απλά τη χώρα τους, αλλά δίνουν παράλληλα και τις προσωπικές τους μάχες. Ενώ λοιπόν το πνεύμα που πρεσβεύουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι αυτό της συναδέλφωσης, δυστυχώς συχνά η διχόνοια του ρατσισμού φαίνεται να πλήττει τη σημασία τους.

Ο Ιωάννης Μελισσανίδης, χρυσός ολυμπιονίκης της Ατλάντα (1996) ομολόγησε σε πρόσφατη συνέντευξη του ότι βίωσε ρατσιστική συμπεριφορά στον ελληνικό αθλητικό χώρο. Παραχωρώντας συνέντευξη στο Antivirus magazine μίλησε για πρώτη φορά δημόσια για τη σεξουαλικότητα του, όπως και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην επαγγελματική του πορεία.

Μπορεί να έχει καθιερωθεί στην κοινή συνείδηση σαν το θρύλο της ενόργανης καλλιτεχνικής γυμναστικής, οι γονείς του όμως κάποτε του αρνήθηκαν την ενασχόληση με το εν λόγω άθλημα. Ο τότε νεαρός Ιωάννης πείσμωσε τόσο που για δύο μέρες βρισκόταν σε άρνηση να καταναλώσει τροφή, και κάπως έτσι οι αντιστάσεις των γονιών του ξεκίνησαν να κάμπτονται.

Ο δρόμος του όπως και κανενός άλλωστε αθλητή, δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο Μελισσανίδης χαρακτηριστικά αναφέρει κάτι που μέχρι και σήμερα δυστυχώς αποτελεί μια σκληρή πραγματικότητα: “Στην ενόργανη καλλιτεχνική γυμναστική υπήρχε τότε και ένα αρνητικό στερεότυπο, σχετικά με την αρρενωπότητα αλλά και μια ομοφοβία”. Η τοξική αρρενωπότητα δεν βλάπτει μόνο εμάς τις γυναίκες, αλλά το ανδρικό φύλο εξίσου.

Η ρίζα του κακού σε ότι αφορά την πατριαρχία είναι αυτή ακριβώς η “ματσίλα”, αυτά τα στερεοτυπικά πρότυπα αρρενωπότητας που δηλητηριάζουν το νου και το ψυχισμό των ανδρών, από πολύ μικρή ηλικία. Όταν ήμουν μαθήτρια άκουγα σε σχολικά διαλείμματα από αγόρια να σχολιάζουν αρνητικά άλλα αγόρια που εφάρμοζανliposan στα σκασμένα χείλη τους ή επέλεγαν να κάνουν παρέα με τις συμμαθήτριες τους.

Όταν λοιπόν δεν έχεις λάβει τη στοιχειώδη διαπαιδαγώγηση από την οικογένεια σου, αυτό που θα συμβεί είναι ότι θα αναπαράγεις τη συμπεριφορά της τοξικής αρρενωπότητας όπου κι αν βρεθείς.

Στη περίπτωση του Μελισσανίδη εκείνος ήρθε αντιμέτωπος με την ομοφοβία ορισμένων. Μιλώντας για τη ζωή του στη πόλη της Θεσσαλονίκης ως ενός γκέι αγοριού που δραστηριοποιείται στην ενόργανη, παραδέχεται πως συνέβησαν και ορισμένα ομοφοβικά περιστατικά. Συνεχίζει όμως ενθαρρύνοντας όσους αντιμετωπίζουν τέτοιες επιθέσεις να μιλούν και να ζητούν υποστήριξη.

Αναφέρεται όμως και στην ομοφοβία που δέχτηκε από αθλητές αλλά όπως υπογράμμισε  “όχι από υψηλού επιπέδου αθλητές και κυρίως από το εξωτερικό”.

Στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ ο Μελισσανίδης γνώρισε και το εχθρικό πρόσωπο του Τύπου. Καθώς όπως δηλώνει ποτέ του δεν τον ενδιέφερε να είναι αρεστός σε κανέναν, όντας ο εαυτός του δηλαδή, αρνήθηκε να μιλήσει σε δημοσιογράφο που τον προσέγγισε εκεί. Αυτό που ακολούθησε στη συνέχεια ήταν μια αισχρή λασπολογία γύρω από το όνομα του. Χρησιμοποιώντας ως αφορμή τον εναγκαλισμό του με τον προπονητή του δημοσιογράφοι έσπευσαν να του σύρουν τα μύρια όσα. Χαρακτηριστικές ομοφοβικές επικεφαλίδες σε άρθρα που γράφτηκαν ήταν επίσης: “ο Ιωάννης φιλούσε υπέροχα” και μια πιο εμετική “Μπράβο κοριτσάρα μου”.

Μόλις είκοσι τριών και αντιμετώπισε τέτοιες επιθέσεις. Ευτυχώς έχοντας στήριξη από τους γονείς του αλλά και έναν χαρακτήρα που δεν του επέτρεπε  να το βάλει στα πόδια. Ο ίδιος λέει: “στάθηκα όρθιος και αντιμετώπισα την ανανδρία τους με παλικαριά”.

Οι ολυμπιακές διακρίσεις του όπως και η λαμπρή σταδιοδρομία του ήταν το πιο ηχηρό χαστούκι στην ομοφοβία. Όταν ερωτήθηκε για το γνωστό “coming out” απάντησε πως το αντιλαμβάνεται ως μια διάκριση, μια σκέψη με την οποία ταυτίζονται τόσο τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας όσο και ορισμένοι υποστηρικτές αυτής.

Δεν παραλείπει να συμβουλεύσει τις νεαρότερες γενιές της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας που επιθυμούν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, να εστιάσουν σε αυτό που αγαπούν χωρίς εκπτώσεις και να αποδεχθούν τη φύση τους.

Τα τελευταία λόγια που μοιράζεται σε αυτήν τη συνέντευξη που τάραξε αν μη τι άλλο ευχάριστα τα νερά της ελληνικής επικαιρότητας είναι: “η δύναμη της μοναδικότητας μας πηγάζει μέσα από τη διαφορετικότητα μας”.

Νιώθουμε λοιπόν ευγνωμοσύνη στον Ιωάννη Μελισσανίδη και τίποτα λιγότερο που παραμένει ο εαυτός του και που μοιράζει ελπίδα τόσο απλόχερα, στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.

Έμμα Σέικο

Έμμα Σέικο
Ανήσυχο πνεύμα, φύσει υπερκινητικη, γράφω από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Ο λόγος; Θέλω να ξεφύγω από τα επιβεβλημένα και να δώσω φωνή σε αυτούς που τη στερήθηκαν. Η πένα μου είναι το δικό μου όπλο, το Brooklyne το νέο μου σπίτι και τα νεύρα μου η υπερδύναμη μου.
Brooklyne