Δεν προστατεύω απλά την κόρη μου, αλλά εκπαιδεύω το γιο μου

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Έτυχε το πρώτο μου κείμενο στο Brooklyne.gr να είναι λίγες μέρες μετά την αποκάλυψη μιας ακόμη στυγερής γυναικοκτονίας. Επίσης έτυχε να με βρίσκει μητέρα δυο παιδιών, μιας κόρης και ενός γιου, ο γιος μου στην ίδια ηλικία με το μωρό της Καρολάιν. Δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία για να καταλάβετε πώς ένιωσα. Πώς νιώθω. Πώς όλες τις προηγούμενες μέρες που ο γυναικοκτόνος Μπάμπης ήταν ο βασικός ύποπτος μόνο ως φήμη ανάμεσα σε χρήστες του τουίτερ, εγώ παρακαλούσα να μην είναι αλήθεια. Να μην είναι αυτός.

Και για να γίνω πιο σαφής, δεν παρακαλούσα να μην είναι αυτός επειδή τον συμπάθησα, ή επειδή έφαγα το παραμύθι του «καλού» παιδιού, αλλά γιατί δεν ήθελα να είναι ακόμη μία γυναικοκτονία. Δεν ήθελα να υπάρχει ένας τέτοιος πα-τέρας, που αφού έκανε ό,τι έκανε, τοποθέτησε το μωρό δίπλα στην μαμά και σκότωσε και τον σκύλο τους. Ανατρίχιαζα μόνο που το έκανα εικόνα, επειδή ο γιος μου ακόμη πετάγεται τη νύχτα στον ύπνο του και κοιμάται κατευθείαν μόλις με μυρίσει, με αγγίζει, με νιώσει κοντά του. Μου κοβόταν η ανάσα κάθε φορά που σκεφτόμουν αυτό το μωρό να παραμένει ήσυχο δίπλα στη μητέρα του της οποίας η καρδιά σταμάτησε να χτυπά.

Για αυτό το μωρό και για την ίδια την Καρολάιν οφείλω και τους χρωστάω εγώ και η καθεμιά μας να παραδώσουμε στην κοινωνία τους γιους μας εκπαιδευμένους. Οι εποχές που ξέραμε και ανεχόμασταν στερεότυπα για τον άντρα τον «πολλά βαρύ» που δεν σηκώνει και πολλά, έχουν τελειώσει και οποιοσδήποτε επιμένει σε αυτές τις εποχές και τις φιλοσοφίες έχει και αυτός τελειώσει ηθικά. Όσοι αρνούνται τον όρο «γυναικοκτονία» και το ντύνουν με τον μανδύα του «εγώ καταδικάζω την ανθρωποκτονία ανεξαρτήτως φύλου» είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στην υποκρισία και στην πατριαρχία.

Το βάρος πέφτει σε εμάς τους γονείς. Εμείς έχουμε χρέος να μεγαλώσουμε γιους που θα σέβονται την γυναίκα. Που θα την αγαπούν κι αν κάποτε τους τελειώσει η αγάπη θα έχουν το θάρρος να της το πουν ευθέως με σοβαρότητα και σεβασμό προς τα αισθήματά της που τυχόν πληγώθηκαν. Αν όμως εκείνοι είναι που θα δεχτούν την απόρριψη, να μάθουν να το δέχονται με αξιοπρέπεια. Να γνωρίζουν τα όρια, να σέβονται τα θέλω και τα δεν θέλω, να ξεχωρίζουν το ναι από το όχι και το μη.

Έχω τεράστια εμπιστοσύνη στις νέες μαμάδες, αλλά και στους μπαμπάδες. Οι μπαμπάδες που γνωρίζω εγώ με κάνουν να ελπίζω ότι η μελλοντική γενιά θα είναι πολύ διαφορετική. Οι σκληρές καταστάσεις που δυστυχώς βίωσαν κάποιες θα γίνουν το έναυσμα για να μεγαλώσουμε διαφορετικούς άντρες, και από τα αντανακλαστικά που έχω δει αυτόν τον καιρό στα social media, είμαι πολύ αισιόδοξη ότι θα το πετύχουμε. Μας βοηθούν δυστυχώς και τα πολλά παραδείγματα προς αποφυγήν που υπάρχουν γύρω μας. Όχι απαραίτητα βίαιων ανθρώπων, αλλά ανθρώπων που ξεπλένουν την έμφυλη βία και κάνουν τα στραβά μάτια. Ίσως αυτοί να είναι χειρότεροι όλων, αλλά τουλάχιστον θα χρησιμεύσουν σε κάτι. Θα είναι αυτοί για τους οποίους θα πω στο γιο μου, «Αγόρι μου, τον βλέπεις αυτόν; Μη γίνεις σαν αυτόν.»

Δώρα Τσαμπάζη


*Ακολουθήστε το brooklyne.gr στο Google News για να ενημερώνεστε άμεσα για όλα τα νέα μας άρθρα!

 

Δώρα Τσαμπάζη
Σπούδασα Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Παν. Μακεδονίας την εποχή που μας έταζαν πολλές και οικονομικά εύρωστες επιχειρήσεις για να διοικήσουμε, αλλά μας πρόλαβε η κρίση και ο υποκατώτατος μισθός. Το μεταπτυχιακό μου είναι στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας και μιλάω αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και πορτογαλικά. Εργάστηκα στην καφρίλα των αθλητικών ραδιοφώνων της Θεσσαλονίκης, το Makedonia TV και είμαι συνεργάτης στο Dot.
Brooklyne