Πρέπει σε αυτή την χώρα του Μεσαίωνα, να μπει επιτέλους ένα τέλος στο στίγμα που συνοδεύει την ψυχική ασθένεια

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Xθες το βράδυ, επιστρέφοντας σπίτι, διάβασα τις δηλώσεις του δικηγόρου του καθομολογία δολοφόνου (νέα μόδα κι αυτό) για την γυναικοκτονία στην Φολέγανδρο. Επικαλέστηκε, λοιπόν, ψυχασθένεια (ένος όρος τόσο γενικός, σαν να λέμε πως όλοι ασθενείς είναι καρκινοπαθείς).

Δυστυχώς, τέτοιες δηλώσεις τις ακούμε και τις ανεχόμαστε χρόνια τώρα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, υπήρξε μία ειδοποιός διαφορά. Ο δικηγόρος υπεράσπισης μας έκανε την «χάρη» να αναφερθεί και σε συγκεκριμένη ψυχική νόσο. «Ο κατηγορούμενος πάσχει από διπολική διαταραχή», είπε, και πρέπει να ληφθεί υπόψη, διότι είναι ένας άνθρωπος άρρωστος.

Σ’ αυτό το άρθρο δεν θα σταθώ στο αν θα χρησιμοποιηθεί η ψυχική ασθένεια ως ελαφρυντικό. Την δεδομένη στιγμή με απασχολεί, πραγματικά, στο ελάχιστο. Εκείνο που με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο τώρα είναι το στίγμα που βιώνουν οι ψυχικά ασθενείς. Το οποίο ενισχύεται κάθε φορά που γίνεται μία δολοφονία ή γυναικοκτονία κι ακολουθούν παρόμοιες δηλώσεις.

Το στίγμα τους ακολουθεί καθημερινά (είτε πρόκειται για κατάθλιψη, είτε για ψύχωση, είτε για διπολική διαταραχή) αλλά έχουν μάθει να κρύβονται από γνωστούς και αγνώστους. Όμως σε περιπτώσεις όπως αυτή, μπορεί να τους διαλύσει. Και δεν έχουν φωνή να φωνάξουν:  «Όχι, δεν είμαι υποψήφιος δολοφόνος, το μόνο κακό που μπορώ να κάνω είναι στον εαυτό μου.» Σκεφτήκατε κ.Βλάχο, αν οι δηλώσεις σας θα διαβαστούν από διπολικούς ασθενείς που περνάνε περίοδο κλινικής κατάθλιψης ή μανίας και μέχρι που μπορεί να τους οδηγήσουν; Σκεφτήκατε, χωρίς ουδεμία υπερβολή, ότι μπορεί να είστε ηθικός αυτουργός για την αυτοκτονία κάποιου ανθρώπου; Tα ποσοστά απόπειρας αυτοκτονίας σε διπολικούς ασθενείς κυμαίνονται από 20% έως 60%! Στην συνέχεια, θα δούμε και τα ποσοστά δολοφονιών και, ίσως, εκπλαγείτε.

Σκέφτηκα, λοιπόν, χθες, τους  χιλιάδες ανθρώπων στην Ελλάδα που υποφέρουν από αυτήν την ασθένεια και δίνουν καθημερινά τον δικό τους αγώνα.  Πριν από αυτούς, ήρθαν κατευθείαν στο μυαλό μου τρείς φίλοι που γνωρίζω προσωπικά και χρόνια τώρα διανύουν έναν Γολγοθά. Σιωπηλά, μόνοι τους. Με αυτή την εμετική δήλωση του δικηγόρου, ήρθε να τους προστεθεί άλλος ένας σταυρός. Έτσι, απλώς με την δήλωση ενός ανίδεου. Δεν θα εισέλθω σε πολλές λεπτομέρειες για την συγκεκριμένη ασθένεια, άλλωστε δεν είμαι ψυχίατρος. Θα πω μόνο αυτά που γνωρίζω με βεβαιότητα. Υπάρχουν, λοιπόν, 2 τύποι διπολικής διαταραχής σύμφωνα με το DSM (αμερικανικό εγχειρίδιο που αναφέρεται σε ψυχικές ασθένειες και την συμπτωματολογία τους. Ένας μπούσουλας, για να το θέσω όσο πιο απλοϊκά μπορώ, για να μπορούν οι ψυχίατροι να κάνουν τις  σωστές διαγνώσεις). Ο τύπος 1 λοιπόν αφορά ανθρώπους που περνάνε μεγάλα διαστήματα σοβαρής κλινικής κατάθλιψης που διαρκούν έως και έξι μήνες. Έπειτα, ακολουθεί η σύντομη περίοδος νορμοθυμίας (το συναίσθημα σταθεροποιείται). Στην συνέχεια, ακολουθεί ο εφιάλτης της μανίας, όπου ο ασθενής διακατέχεται από ένα αίσθημα μεγαλείου, δεν μπορεί να κοιμηθεί για μέρες, η σκέψη του τρέχει με απίστευτους ρυθμούς, έχει επικίνδυνη ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ του συμπεριφορά, έντονη σεξουαλικότητα, κατάχρηση ουσιών και είναι το πιο επικίνδυνο στάδιο για  απόπειρα αυτοκτονίας. Στο τύπο 2 της διπολικής, θα πω συνοπτικά, ότι τα προαναφερθέντα στάδια εναλλάσσονται μέσα σε εβδομάδες. Πρόκειται για μία βιολογική ασθένεια (ωστόσο, δεν έχουν όλες οι ψυχικές ασθένειες μόνο βιολογικό υπόβαθρο) η οποία με φαρμακευτική αγωγή, εφ’όρου ζωής, ρυθμίζεται πλήρως.

Γνωρίζω, όπως προείπα, 3 άτομα που παλεύουν με την ασθένεια αυτή, από όλες τις κοινωνικές τάξεις.  Και μαντέψτε: Eίναι τα πιο δοτικά άτομα, με ενσυναίσθηση και με υπέρμετρη ευαισθησία!  Το μόνο που κάνουν, είναι παράλληλα με τον ανείπωτο πόνο που βιώνουν (που δεν θα μπορέσετε ΠΟΤΕ να καταλάβετε), να είναι εκεί και να νοιάζονται για τον δίπλα τους. Όταν οι ίδιοι έχασαν φίλους και γνωστούς, ακόμα και οικογένεια. Κάποιοι, μεγαλύτεροι σε ηλικία, έχασαν τα πάντα. Είτε σε περιόδους κατάθλιψης,  είτε σε περιόδους μανίας. Επιχειρήσεις, φίλους, έμειναν μετά από χρόνια σπουδών στο τίποτα. Αλλά είναι οι μεγάλοι αγωνιστές αυτού του κόσμου, όπως και όλοι οι ψυχικά ασθενείς.

Μία φίλη χθες μου ζήτησε να γράψω. Γράψε Δέσποινα, κάν΄το για μένα, δεν έχω βλάψει ποτέ κανέναν. ΠΟΤΕ. Μόνο τον εαυτό μου. Δεν χρειαζόταν να μου το πει, θα το έκανα ούτως ή άλλως.

Διάβαζα λοιπόν χθες το βράδυ έγκριτα επιστημονικά  journals.  Ελληνικά και ξενόγλωσσα. Για να βρω την συσχέτιση της διπολικής διαταραχής με δολοφονίες. Δεν βρήκα καμία! Το μόνο που βρήκα είναι ότι ένα 2 % ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΘΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΟΥΣΙΕΣ (και πριν βιαστείτε να κρίνετε βάλτε για λίγο τον εαυτό σας στην θέση τους και δείξτε κι εσείς ενσυναίσθηση. Όταν ζεις με ανείπωτο πόνο όλη σου τη ζωή πολλές φορές καταφεύγεις στις ουσίες για να αντέξεις τον πόνο). Αυτό το 2% λοιπόν βρίσκεται στη φυλακή ΟΧΙ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ, αλλά για εγκλήματα κλοπών και συναφή, προφανώς στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την δόση τους.

Δεν είμαι ψυχίατρος, ούτε έχω καμία γνώση ψυχιατροδικαστικής. Δεν είμαι σε θέση να πω πολλά γιατί δεν θέλω να το παίζω ειδήμων. Σας προκαλώ, όμως, να μελετήσετε την αντικοινωνική διαταραχή και την ψυχοπαθητικότητα. Υπάρχει, ήδη, ένα debate ανάμεσα στους επιστήμονες για το αν θα πρέπει η ψυχοπαθητικότητα να βρίσκεται καν στο DSM ,ως ψυχική ασθένεια. Oι άνθρωποι αυτοί δεν διαθέτουν την παραμικρή ενσυναίσθηση, τους ενδιαφέρει μόνο το εγώ τους, είναι χειριστικοί, δεν βιώνουν καμία ενοχή, έχουν μάθει να μιμούνται συναισθήματα γιατί δεν μπορούν να τα βιώσουν. Τους διακατέχει ένα αίσθημα μεγαλείου και αναζητούν συνέχεια θύματα για να ανέβουν κοινωνικά ή να ξεσπάσουν τον σαδισμό τους. Χωρίς ίχνος μεταμέλειας.

Και σας έχω μία μεγάλη έκπληξη! Βρίσκονται είτε στην φυλακή για ειδεχθή εγκλήματα, είτε τους ψηφίζετε και σας κυβερνούν! Άρα είστε κι εσείς θύματά τους. Ανάλογα με το πού έτυχε να γεννηθούν και τι ευκαιρίες τους δόθηκαν, βρίσκονται είτε στην κορυφή, είτε στον πάτο. Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς στο καλό γίνεται ο μέσος άνθρωπος να χάνει τον ύπνο του ή να πονάει, όταν μαλώσει με έναν φίλο του και οι  έχοντες εξουσία να διαλύουν ζωές, οικονομίες, να κάνουν στρατιωτικές επεμβάσεις σε ξένα κράτη και να μην αρρωσταίνουν από τις τύψεις;

Πρέπει σε αυτή την χώρα του Μεσαίωνα, να μπει επιτέλους ένα τέλος στο στίγμα που συνοδεύει την ψυχική ασθένεια. Ήλπιζα ότι είχαμε προ πολλού ξεπεράσει την εποχή του «Σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι». Θλίβομαι βαθιά. Εύχομαι, μέσα από την ψυχή μου, το άρθρο αυτό να αποτελέσει ένα μικρό έναυσμα για να ενημερωθείτε, να ψάξετε έγκυρες πηγές, να αντισταθείτε στον στιγματισμό. Είναι, ξέρετε, και αυτό ατομική μας ευθύνη σε μία πολιτισμένη κοινωνία.

Δέσποινα Γεωργοσοπούλου

Δέσποινα Γεωργοσοπούλου
Πάλευα χρόνια να φύγω από την εφηβεία! Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι είναι η καλύτερη περίοδος! Ναι, έχει τα σκαμπανεβάσματά της, τις εκρήξεις και την αστάθειά της. Είναι, όμως, η εποχή του ονείρου, της δημιουργικότητας, της προσωπικής επανάστασης, του έρωτα, της αμφισβήτησης, της αναζήτησης της αλήθειας, του οράματος!!! Διανύω, λοιπόν, αυτή την υπέροχη διαδρομή με πάθος. Τι κι αν αντί για ακμή, έχω συντροφιά κάποιες ρυτίδες!
Brooklyne