Submit Your Editorial

Get into contact

Νέοι γονείς με παιδιά στην παραλία: Είναι τελικά το απόλυτο challenge; 

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Μία από τις απόλυτες προκλήσεις για κάθε γονιό, ακόμα και για τον πιο cool, είναι το ζήτημα, «Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία». Γονείς, παιδιά και σκυλιά. Πάμε λοιπόν. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;

Η απάντηση είναι η ίδια όπως σε πάρα πολλά άλλα θέματα που αφορούν στην καθημερινότητα με ένα μωρό ή νήπιο, όπως ο ύπνος, ο θηλασμός, η οδοντοφυΐα κλπ. «Εξαρτάται το παιδί». Υπάρχουν τα μωρά που στις σαράντα ημέρες αρχίζουν και κοιμούνται σερί όλη τη νύχτα, (παρεμπιπτόντως αυτό δεν μου έτυχε σε κανένα από τα δύο μου παιδιά), και υπάρχουν τα μωρά που ξυπνούν ανά μία ώρα για ένα χρόνο (αυτό ναι, κάτι μου θυμίζει!).

Έτσι λοιπόν, υπάρχουν μωρά που πηγαίνουν με τους γονείς στη θάλασσα, δεν βγάζουν καμία γκρίνια, πλατσουρίζουν με χαρά στο νερό και βγάζουν γλυκές φωνούλες, είναι η χαρά του instagram, τρώνε το φρουτάκι τους και μετά τα παίρνει και ο ύπνος στην ξαπλώστρα σαν αγγελούδια (επίσης δεν μου συνέβη ποτέ αυτό), και υπάρχουν τα μωρά που είτε δεν θέλουν το νερό, είτε την αίσθηση της άμμου στα πόδια, είτε τα κυνηγάς γιατί πειράζουν τα πάντα στις διπλανές ξαπλώστρες, μέχρι και τις γόπες από τα τσιγάρα, είτε τσιρίζουν όλη την ώρα, είτε τα κάνουν όλα αυτά μαζί. Και εσύ καημένε γονιέ, μάταια ψάχνεις μια γλυκιά στιγμή που το παιδάκι μοιάζει ικανοποιημένο έτσι ώστε να βγάλεις μια φωτογραφία που να μην δείχνει πόσο δύσκολη είναι η πραγματικότητα με το παιδί στην παραλία.

Ειδικά για κάποιον που είναι νέος γονιός, η πρώτη φορά στην παραλία είναι ένα νέο μικρό σοκ για τον ίδιο, όπως πέρασε και από τα άλλα σοκ ως πρώτη φορά γονιός, για παράδειγμα αυτό του ξενυχτιού, του τέλους της ανεμελιάς και πολλά πολλά άλλα. Στην πρώτη φορά παραλία, συνειδητοποιείς και το τέλος της ηλιοθεραπείας όπως την ήξερες, δηλαδή απερίσπαστος στην ξαπλώστρα λαδωμένος από την κορυφή ως τα νύχια, αγκαλιά με ένα mojito. Η νέα κατάσταση, είναι καθόλου ηλιοθεραπεία στην ξαπλώστρα, αρκετή ωστόσο σε άλλα σημεία της παραλίας, όπως στην άμμο για πυργάκια, στο νερό, στο κυνήγι του μωρού με κόκκινη πλάτη γιατί δεν πρόλαβες να βάλεις αντιηλιακό στον εαυτό σου,

Επίσης ο δείκτης ευκολίας/δυσκολίας είναι κάτι σαν μια δύσκολη μαθηματική εξίσωση, που μεταβάλλεται ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών και την ηλικία τους. Το θέμα είναι ότι δεν μεταβάλλεται πάντα με την αύξηση των παραπάνω αριθμών. Δηλαδή όσο μεγαλώνει η ηλικία όλα γίνονται κάθε χρόνο και ευκολότερα, εκτός αν πλησιάζει η ηλικία της προεφηβείας ή της εφηβείας οπότε τα πράγματα ξεκινούν να δυσκολεύουν πάλι με διαφορετικό τρόπο. Ή όταν αυξάνεται ο αριθμός των παιδιών, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα επικρατεί περισσότερη αναστάτωση, αφού θα παίζει το ένα με το άλλο και θα απασχολούνται, αλλά μπορεί και όχι. Όπως καταλαβαίνετε και εδώ ισχύει ο κανόνας, «εξαρτάται τα παιδιά». Μπορεί τρία να είναι πιο βολικά από ένα.

Κάπως έτσι: F(y)= NumberofKids x Age για τα δίδυμα ή τρίδυμα όπου (y) o δείκτης δυσκολίας.

Τέλος, το καθοριστικό είναι αυτό που ανέφερα στην αρχή του κειμένου, υπάρχει και ο παράγοντας σκυλί. Γιατί για μερικούς από εμάς, ανήκει και αυτό στην οικογένεια. Και αυτό πρέπει να πούμε ότι συμβάλλει στην δυσκολία της κατάστασης με τον δικό του τρόπο, ακόμα κι αν είναι το πιο υπάκουο σκυλί του κόσμου. Έτυχε στην κόρη μου να έχουμε τα πρώτα δύο καλοκαίρια μαζί μας σκύλο. Τον υπέροχο Μπρούνο έναν κούκλο γερμανικό ποιμενικό, που ήταν ένας κύριος στην παραλία, αλλά πώς να το κάνουμε, έπρεπε βγαίνοντας από την παραλία να τιναχτεί, πολλές φορές δίπλα στην κόρη μας ή σε κάποιον άλλον λουόμενο, ή να κάνει την ανάγκη του (όχι ευτυχώς πάνω μας!). Τον δεύτερο χρόνο, (είχαμε χάσει τον Μπρούνο), είχαμε τον Τόμπι, ένα κουτάβι έξι μηνών, που τυλιγόταν με το λουρί του γύρω από την ομπρέλα και έτρωγε άμμο και γενικά συμπεριφερόταν σαν ένα ακόμη μωρό, αφού ήταν κιόλας. Θα ρωτήσει κάποιος εύλογα, μα καλά δεν είχατε κάπου να αφήσετε το σκύλο, και η απάντηση είναι όχι. ‘Αρα και εδώ έχουμε τον κανόνα, εξαρτάται το σκυλί.

Μην περιμένετε κάποιο συμπέρασμα, για το αν τελικά είναι δύσκολο ή όχι. Είναι. Πολύ. Δύσκολο, εξαντλητικό, με πολλά εγκαύματα. Αλλά πέρα από τις φωτογραφίες που μένουν, είτε τα παιδιά χαμογελούν σε αυτές, είτε είναι δυσαρεστημένα, οι αναμνήσεις που εντυπώνονται μέσα τους αξίζουν όλη την ταλαιπωρία. Όπως εμείς θυμόμαστε με νοσταλγία τις διακοπές που κάναμε με τους γονείς μας, έτσι και αυτά θα κάνουν το ίδιο. Και υπομονή, γιατί και εδώ ισχύει ο εξής κανόνας για τα παιδιά: Τα πρώτα χρόνια είναι τα δύσκολα. Υπομονή λοιπόν, βαθιές ανάσες, αντιηλιακό με μεγάλο δείκτη προστασίας, πολλή τρέλα και όλα θα πάνε καλά. Και πού ξέρετε, ίσως καταφέρετε να ξεκλέψετε λίγο χρόνο και να πιείτε πάλι ένα mojito. #NOT.

Δώρα Τσαμπάζη


*Ακολουθήστε το brooklyne.gr στο Google News για να ενημερώνεστε άμεσα για όλα τα νέα μας άρθρα!

Δώρα Τσαμπάζη
Σπούδασα Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Παν. Μακεδονίας την εποχή που μας έταζαν πολλές και οικονομικά εύρωστες επιχειρήσεις για να διοικήσουμε, αλλά μας πρόλαβε η κρίση και ο υποκατώτατος μισθός. Το μεταπτυχιακό μου είναι στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας και μιλάω αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και πορτογαλικά. Εργάστηκα στην καφρίλα των αθλητικών ραδιοφώνων της Θεσσαλονίκης, το Makedonia TV και είμαι συνεργάτης στο Dot.
Brooklyne