Γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές μπορούν να είναι ταυτόχρονα ελκυστικές και τρομακτικές

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Οι περισσότεροι έχει τύχει, κάποια χρονική περίοδο στην ζωή τους, να περάσουν καλοκαιρινές διακοπές που τους έχουν μείνει αξέχαστες. Συνήθως, όταν κατάφεραν να έρθουν σε σύνδεση με τον πραγματικό τους εαυτό, κάτι το οποίο προσφέρει ένα σπάνιο αίσθημα ελευθερίας.

Θα αναρωτηθείτε, γιατί στην υπόλοιπη ζωή μας δεν είμαστε ο πραγματικός μας εαυτός; Δυστυχώς, συχνά, όχι.

Ζούμε σε μία κοινωνία που συνεχώς απαιτεί  και δεν προσφέρει καμία επιβράβευση. Σε κάθε μορφή, ηθική ή οικονομική. Προκειμένου να «επιβιώσουμε» επιστρατεύει ο εαυτός μας κάθε μέσο. Καταπιέζουμε συναισθήματα, υιοθετούμε συμπεριφορές που είναι «έξω» από εμάς. Και κάπου εκεί καταλήγει όλο αυτό το ξένο, το από αλλού φερμένο, να γίνεται δικό μας. Οικείο. Αποπνικτικό, καταπιεστικό, ακόμα και αυτοκαταστροφικό. Αλλά οικείο. Κι ο άνθρωπος από την φύση του νιώθει ασφάλεια στο «οικείο». Δύσκολα το αποχωρίζεται, ακόμα κι όταν τον βλάπτει. Διότι αυτό γνωρίζει συνειδητά, αυτό έχει την αυταπάτη πως ελέγχει. Κι έτσι, οξύμωρο ναι, βιώνει ένα αίσθημα ασφάλειας.

Κλωτσάει ο βαθύτερος ψυχικός μας εαυτός. Κάνει τα κόλπα του για να μας «ταρακουνήσει». Σωματοποίηση άγχους και θλίψης. Όμως τα αγνοούμε, σε αναμονή των διακοπών.

Ας συγκρατήσουμε, λοιπόν, το παράδοξο του «οικείου» και το βαθύτερο «θέλω» μας, το οποίο το ασυνείδητο ζωγραφίζει στο σώμα και στην ψυχή. Και φτάνει το καλοκαίρι και η εποχή των διακοπών. Ολιγοήμερες, για τους περισσότερους από εμάς.

Και τι ζητάμε τελικά; Ως δια μαγείας, να ξεπροβάλλει ο πραγματικός μας εαυτός. Ο καλά θαμμένος και κακοποιημένος. Επιθυμούμε να απολαύσουμε την φύση, όταν ο εαυτός μας έχει αποξενωθεί από οποιοδήποτε φυσικό στοιχείο για καιρό. Πρέπει τώρα να προλάβει. Θέλουμε να χαλαρώσει το σώμα μας. Όταν επί μήνες το ζορίζουμε στα όρια του. Θέλουμε να μας φλερτάρουν και, ίσως, να ερωτευτούμε. Όταν έχουμε εκπαιδεύσει σκληρά τον εαυτό μας να είναι προσεκτικός, καχύποπτος, να ζυγίζει και να αξιολογεί ανθρώπους σε δευτερόλεπτα. Ε, basta, πολλά μου ζητάς, φωνάζει η ψυχή. Πότε, πώς και γιατί προέκυψαν όλα αυτά; Άλλα γνώριζα, δεν ξέρω πώς να τα επιτύχω αυτά. Δεν με άκουσες ποτέ.

Οπότε στρεφόμαστε στο οικείο. Δεν έχεις χρόνο, του φωνάζουμε. Πρέπει σε πέντε μέρες να ξεκουραστείς, να διασκεδάσεις, να απολαύσεις την φύση. Μου το χρωστάω (ή χρωστάς;).

Δυσάρεστα τα μαντάτα. Δεν θα συμβεί. Δεν είναι υπολογιστής ο εαυτός μας να κάνουμε restart και format. Δεν εμφανιστεί, θα παραμείνει κοιμισμένος στην φωλιά του την χειμερινή. Θα περάσεις διακοπές με αυτόν τον οικείο εαυτό. Ίσως πνίξεις το άγχος αυτή την φορά σε αλκοόλ και φαγητό για να τον καλοπιάσεις. Μπορεί, όμως, αν είσαι τυχερός ή άτυχος, να ξυπνήσει κάποια στιγμή ο πραγματικός ψυχικός σου εαυτός. Κι εκεί θα βιώσεις μία εσωτερική σύγκρουση που δεν θα ξέρεις πώς να διαχειριστείς.

Το άρθρο αυτό δεν θέλω να είναι απαισιόδοξο. Και δεν είναι. Ίσως λειτουργήσει αφυπνιστικά. Ο πραγματικός μας εαυτός χρειάζεται διακοπές όλον τον χρόνο. Περιμένει να τον ακούσουμε και να προσαρμόσουμε τις συνθήκες στα θέλω του. Ας του κάνουμε αυτό το δώρο. Και ένα είναι σίγουρο. Στις καλοκαιρινές διακοπές θα είμαστε συνοδοιπόροι στην απόλαυση.

Δέσποινα Γεωργοσοπούλου

Δέσποινα Γεωργοσοπούλου
Πάλευα χρόνια να φύγω από την εφηβεία! Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι είναι η καλύτερη περίοδος! Ναι, έχει τα σκαμπανεβάσματά της, τις εκρήξεις και την αστάθειά της. Είναι, όμως, η εποχή του ονείρου, της δημιουργικότητας, της προσωπικής επανάστασης, του έρωτα, της αμφισβήτησης, της αναζήτησης της αλήθειας, του οράματος!!! Διανύω, λοιπόν, αυτή την υπέροχη διαδρομή με πάθος. Τι κι αν αντί για ακμή, έχω συντροφιά κάποιες ρυτίδες!
Brooklyne