Γιατί (υπέρ) εκθέτουμε τα παιδιά μας στο Instagram;

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Μία συντάκτρια κάνει την αυτοκριτική της και παραδέχεται τα λάθη που κάνουμε πολλές μητέρες σχετικά με την υπερέκθεση των παιδιών μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ξεκινάω να γράψω αυτό το κείμενο σε μια προσπάθεια να κάνω πρώτα κριτική στον εαυτό μου και γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι μπορεί να επαναλάβω στο μέλλον τα ίδια λάθη. Υπήρξα λοιπόν κι εγώ από αυτές τις μαμάδες που όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί, η κόρη μου, έκανα σαν να ήμουν η μόνη που γέννησε σε αυτόν τον κόσμο εκείνη τη χρονιά, κάτι σαν την παροιμία που λέει για τη Μαριώ που έκανε το Γιάννη.

Τις πρώτες σαράντα ημέρες ήμουν πολύ συγκρατημένη, δεν ανέβαζα καθόλου το πρόσωπο του μωρού μου, πίστευα αυτά τα διάφορα «ότι θα μου το ματιάσουν»! Και μόλις πέρασε το πρώτο δίμηνο, ξεκίνησε και η υπερέκθεση του μωρού μου στο Instagram. Η κόρη μου στις διακοπές, η κόρη μου στη βόλτα, η κόρη μου με τα νέα της ρούχα, η κόρη μου, η κόρη μου, η κόρη μου!

Καταλαβαίνω πια απολύτως την τεράστια αλλαγή που συνέβη μέσα μου, που από τη μια στιγμή στην άλλη, από γυναίκα, έγινα μητέρα και όλο αυτό που ήταν ούτως η άλλως δύσκολο να διαχειριστώ, αποτυπωνόταν και στο προσωπικό μου προφίλ. Σαν να σταμάτησα να είμαι η Δώρα και ήμουν πια μόνο μαμά και ήθελα να μιλάω και να δείχνω πράγματα της ζωής μου μόνο σχετικά με αυτό. Εισέπρατα κολακευτικά σχόλια από άλλες μαμάδες και πολλές με ρωτούσαν από πού αγόρασα ρούχα και αξεσουάρ της και αργότερα μου έστελναν φωτογραφίες που αντέγραφαν στα δικά τους μωρά το στυλ το δικό μας και αισθανόμουν πολύ ωραία.

Το όριο της χαριτωμενιάς μέχρι να γίνουν τα πράγματα κάπως υπερβολικά ίσως το ξεπέρασα κάποιες φορές. Για παράδειγμα το να χρησιμοποιήσω το πρόσωπο του παιδιού μου σε διαγωνισμούς και μάλιστα σε προϊόντα που δεν είχαν καμία σχέση με βρεφικά είδη, για μένα το θεωρώ ένα όριο που ξεπέρασα και ευτυχώς κάποια στιγμή το κατάλαβα και το σταμάτησα. Η ιδέα ότι «πουλάω» το πρόσωπο του παιδιού μου ήρθε μόνη της και κατσικώθηκε μια μέρα και άρχισε να μου τριβελίζει το μυαλό. Και έτσι το σταμάτησα. Και κάποια στιγμή το αποφάσισα. Δεν θα ξανά έδειχνα πότε το πρόσωπο της κόρης μου στα social. Μόνο σε κάποια λίστα closed friends. Και το τήρησα.

Ώσπου γεννήθηκε και ο γιος μας και εκεί πια κατασταλαγμένη, στο δεύτερο παιδί, δεν είχα πια καμία ανάγκη να δείξω ότι είμαι μαμά και δεν με ενδιέφερε να δείχνω τόσο έντονα, την «απόλυτη» ευτυχία που βίωνα με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού. Ανέβαζα όποτε το ήθελα και όποτε το επέτρεπαν οι συνθήκες και κυρίως χωρίς να κουράζω τα μωρά μου προσπαθώντας να τα στήσω στην τέλεια πόζα.

Θυμάμαι κάποια στιγμή που γεννήθηκε ο μικρός μου και προσπαθούσα να τον βγάλω μια φωτογραφία με τις κάρτες με τα milestones και εκείνος έκλαιγε γοερά. Παράτησα τη διαδικασία και τον πήρα αγκαλιά αμέσως, και η φωτογραφία δεν βγήκε ποτέ, κάτι που δεν έκανα με την κόρη μου, τη ζόριζα και τη πίεζα μέχρι να βγει μια καλή φωτογραφία και είναι κάτι για το οποίο μετανιώνω. Όμως έμαθα από τα λάθη μου και μπορεί οι φωτογραφίες που έβγαλα με το γιο μου να ήταν πολύ λιγότερες, όμως ήταν στιγμιότυπα αληθινά και όχι στημένα concept για να ικανοποιήσω πραγματικά δεν ξέρω ποιο «εγώ» μου. Περιόρισα τις φωτογραφίες σε αυτές που περνάνε πραγματικά καλά τα παιδιά μου και σταμάτησα να περνάω μια εικόνα ψεύτικης και στημένης ευτυχίας. Και είμαι πολύ καλά με τον εαυτό μου πια.

Δεν κατηγορώ τις μητέρες που το κάνουν όμως. Ξανά λέω υπήρξα μία από αυτές. Βλέπω την προσπάθειά τους για να δημιουργήσουν περιεχόμενο και σε αυτό να είναι τα παιδιά τους με τα πρόσωπά τους, κάποιες να βγάζουν και χρήματα από αυτό (πολλά κάποιες φορές) και είναι σεβαστό. Αλλά αναρωτιέμαι όπως αναρωτήθηκα και για μένα. Είστε- είμαστε πιο ευτυχισμένες έτσι; Μήπως κάτι άλλο λείπει και ρίχνετε- ρίχνουμε το βάρος της έκθεσης στα παιδιά; Τροφή για σκέψη με πολλή αγάπη.

Δώρα Τσαμπάζη

Δώρα Τσαμπάζη
Σπούδασα Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Παν. Μακεδονίας την εποχή που μας έταζαν πολλές και οικονομικά εύρωστες επιχειρήσεις για να διοικήσουμε, αλλά μας πρόλαβε η κρίση και ο υποκατώτατος μισθός. Το μεταπτυχιακό μου είναι στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας και μιλάω αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και πορτογαλικά. Εργάστηκα στην καφρίλα των αθλητικών ραδιοφώνων της Θεσσαλονίκης, το Makedonia TV και είμαι συνεργάτης στο Dot.
Brooklyne