(ΔΕΝ) Θέλω να κάνω παιδιά γιατί τα αγαπώ πολύ!!!

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Υπάρχουν κάποιες φράσεις που αποτυπώνονται στο ασυνείδητο μίας γυναίκας από τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Απ’ όταν είναι πολύ μικρό κοριτσάκι.

«Όταν μεγαλώσεις θα γίνεις κι εσύ μαμά». «Θα αποκτήσεις σου δικά σου παιδιά και θα καταλάβεις…!». (Τι θα καταλάβουμε δεν μας αποκαλύπτουν. Το μυστήριο, άλλωστε, είναι  πάντα ελκυστικό). «Μία γυναίκα ολοκληρώνεται όταν γίνει μητέρα» (Όπερ σημαίνει ότι πριν είναι μισός άνθρωπος,  όπως θα είναι και η κόρη που θα αποκτήσει μέχρι κι εκείνη να τεκνοποιήσει, κ.ο.κ.).

Ολοκληρωμένη η γυναίκα, λοιπόν, που είδε την κοιλιά της φουσκωμένη, που  δέχτηκε συγχαρητήρια από γνωστούς και αγνώστους για το επίτευγμα  μίας  σεξουαλικής επαφής που οδήγησε σε σύλληψη.

Ολοκληρωμένη, όμως, και η γυναίκα που  υπέφερε από αδιάγνωστη επιλόχειο κατάθλιψη, γιατί θα ήταν αχάριστη να παραδεχτεί ότι την διακατέχει ανείπωτη θλίψη, την ίδια στιγμή που βιώνει το υπέρτατο θαύμα της μητρότητας! Ολοκληρωμένη και η γυναίκα που κράτησε μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη από έναν άντρα που δεν αγαπάει, γιατί «τι θα πει ο κόσμος». Ολοκληρωμένη η γυναίκα που καθρεφτίζει τα δικά της απωθημένα σε γιό ή κόρη. Όσα δεν πρόλαβε, όσα θα ήθελε αλλά δεν τόλμησε. Ολοκληρωμένη η γυναίκα που κάνει ανομολόγητες σκέψεις για το πώς θα ήταν η ζωή της χωρίς παιδιά.  Η μητέρα που δεν μπορεί (όχι γιατί είναι κακός άνθρωπος, αλλά γιατί κανείς  δεν της το δίδαξε) να δώσει την αγάπη που έχει ανάγκη ένα παιδί. Και η αγάπη είναι μία. Για παιδιά, ανθρώπους, ζώα. Η ικανότητα, μα προπαντός η θέληση, να ακούς με το «τρίτο αυτί» τις ανάγκες του άλλου. Τις ιδιαίτερες, μοναδικές του ανάγκες. Κι έπειτα, να προσπαθείς να τις ικανοποιήσεις. Ολοκληρωμένη η γυναίκα που καμαρώνει όταν της λένε ότι το παιδί της είναι φτυστό εκείνη. (Κι εγώ η αφελής που νόμιζα ότι το παιδί είναι καρπός ενός έρωτα και  ουδεμία σχέση έχει με γενετικές αναφορές).

Πάμε τώρα στις ανολοκλήρωτες. Στις γυναίκες που είναι κύκλοι που δεν ολοκληρώθηκαν. Ξεφούσκωτα μπαλόνια που ίπτανται λίγο χαμηλότερα από τα υπόλοιπα. Τα οποία η κοινωνία με μανία πασχίζει να φουσκώσει. Αλλά εκείνα ρε παιδί μου δεν γουστάρουν να πετάνε ψηλά, έχουν υψοφοβία, πώς να το κάνουμε. Θέλουν να βλέπουν τον κόσμο από άλλη οπτική. Δεν θέλουν να φουσκώσουν με το άγχος που συνοδεύει η έλευση ενός ανθρώπου σ’αυτόν τον κόσμο. Δεν ονειρεύονται τον επιπλέον αέρα που θα τις ανυψώσει κοινωνικά και ταυτόχρονα θα τις κάνει να νιώσουν  ανεπαρκείς. Τις γυναίκες που ακούνε συνέχεια από γνωστούς και αγνώστους «Δεν αγαπάς τα παιδιά;;;!!!» Και άντε να πείσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.

Τις γυναίκες εκείνες που δεν επιθυμούν να νιώσουν και να ξανανιώσουν  ενοχές επειδή δεν είναι παντοδύναμες. Επειδή, με μαθηματική ακρίβεια, δεν θα καταφέρουν να προστατεύσουν έναν άνθρωπο από κινδύνους, ασθένειες, ματαιώσεις…και το άγχος του αναπόφευκτου τέλους. Τις ανολοκλήρωτες γυναίκες που τρέμουν στην ιδέα ότι εξαιτίας και, ίσως άθελά τους, ένα αθώο πλάσμα θα τραυματιστεί ψυχικά από λανθασμένες αποφάσεις και πράξεις τους. Τις ανολοκλήρωτες γυναίκες που, ενώ ακούνε και ξανακούνε για αυτό το μη περιγράψιμο συναίσθημα της ανιδιοτελούς αγάπης  που μόνο αν γίνεις μάνα θα βιώσεις,  επιλέγουν συνειδητά να μην το νιώσουν. Να το «στερηθούν», να μην υποκύψουν στην περιέργεια, γιατί τις διακατέχει ένα υψηλό αίσθημα ευθύνης. Οξύμωρο για πολλούς. Μπορεί. Τις  γυναίκες εκείνες που αισθάνονται ακόμα ανολοκλήρωτες, όχι επειδή δεν τεκνοποίησαν, δεν υιοθέτησαν, δεν έγιναν, τελοσπάντων, μάνες με κάποιο τρόπο. Όχι!  αλλά επειδή έχουν τα κότσια και την αυτοεπίγνωση να ψάχνουν ακόμα το δικό τους μοναδικό ανεπανάληπτο νόημα σ’ αυτή τη μοναδική ζωή. Την σύντομη ζωή. Και αφιερώνονται με κόπο σ’ αυτόν τον σκοπό. Με συνεχή ενδοσκόπηση, με αδιάκοπτο αγώνα να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, με την ευθύνη  που εμπεριέχει η μη μετάθεση των απωθημένων σ’ άλλα πλάσματα. Η αγάπη είναι μία. Και είναι πάντα ανιδιοτελής. Ό,τι άλλο δεν είναι αγάπη. Είναι φόβος και εξάρτηση. Και είναι μία για όλα τα πλάσματα αυτού του κόσμου. Με πρώτο τον εαυτό μας. Δύσκολο, ναι. Ανέφικτο; Η διαδρομή θα δείξει για τον καθένα από μας.

Δέσποινα Γεωργοσοπούλου


*Ακολουθήστε το brooklyne.gr στο Google News για να ενημερώνεστε άμεσα για όλα τα νέα μας άρθρα!

Δέσποινα Γεωργοσοπούλου
Πάλευα χρόνια να φύγω από την εφηβεία! Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι είναι η καλύτερη περίοδος! Ναι, έχει τα σκαμπανεβάσματά της, τις εκρήξεις και την αστάθειά της. Είναι, όμως, η εποχή του ονείρου, της δημιουργικότητας, της προσωπικής επανάστασης, του έρωτα, της αμφισβήτησης, της αναζήτησης της αλήθειας, του οράματος!!! Διανύω, λοιπόν, αυτή την υπέροχη διαδρομή με πάθος. Τι κι αν αντί για ακμή, έχω συντροφιά κάποιες ρυτίδες!
Brooklyne