Ένας άθικτος παρθενικός υμένας δεν σε κάνει λιγότερο γυναίκα

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Αν με ρωτούσε κανείς με ποιον χαρακτήρα chick flick ταινίας ταυτίζομαι
περισσότερο θα έλεγα αυτόν της άβγαλτης πρωταγωνίστριας στα twenty
something της. Είναι αυτή που παθαίνει κρισάρες μόλις πιάσει επαφή με τον
πολύ πολύ ονειρεμένο να γνωρίζει την ύπαρξη της. Η ίδια που θα είναι
κλεισμένη σε ένα μπάνιο μονολογώντας πανικόβλητη συν ξαναμμένη στον
καθρέφτη ενώ ταυτόχρονα θα κρατά το προφυλακτικό στο χέρι σαν να ήταν
ωρολογιακή βόμβα. Guess what δεν έχει ξανά χρησιμοποιήσει ένα στη ζωή της
και τρώει μια κάποια φρίκη!

Κάπου εδώ σας καλώς ορίζω και επίσημα στη ζωή μου και σε ένα από τα
πολλά σενάρια που έκανα εικάζοντας το πως θα μοιάζει η πρώτη μου φορά.
Στις φαντασιώσεις μου όταν έμενα κατ’ ιδίαν με το αντικείμενο του πόθου μου
επέλεγα να με βασανίζω. Βλέποντας με από τα δικά του μάτια με απεικόνιζα
αυθαίρετα ως μια αποκρουστική μάζα που αδυνατούσε να συντονίσει τα
μακριά άκρα της στο κρεβάτι. Έβλεπα το λίπος μου ως κάτι αηδιαστικό και
άκρως αντί ερωτικό.

Ακόμη και όταν εμφανίστηκε το αγόρι που έγινε καψούρα μου το
δευτερόλεπτο που συστηθήκαμε ένα αυγουστιάτικο βράδυ εγώ ήμουν
τρομοκρατημένη. Η απειρία μου έκανε μπαμ και τότε αυτό αποτελούσε
συναγερμό για το μέσα μου. Θα ξενερώσει. Θα γελάει με τους φίλους του με το
πόσο ατσούμπαλη είσαι. Με θεωρούσα μια άχαρη παρθένα που δε θα κολάκευε
ποτέ κανένα αρσενικό. Το πίστεψα τόσο πολύ ώστε κάποια στιγμή δεν
μπορούσα να διαχωρίσω την αλήθεια από τη ψευδαίσθηση που μόνη μου
κατασκεύασα.

Αφού λοιπόν είδα και απόειδα συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν ούτε κατά
διάνοια συναισθηματικά έτοιμη για αυτό το βήμα. Έπρεπε λοιπόν να
επιστρατεύσω άλλα μέσα για να εκτονώσω τη συσσωρευμένη ενέργεια της
σεξουαλικής απραξίας. Εν έτει 2021 και πιο πριν ακόμη διαπίστωσα ότι το
ταμπού στο θέμα αυτοϊκανοποίηση καλά κρατεί. Όλοι μας λίγο πολύ
καταφύγαμε κάποια στιγμή σε αυτό αλλά επιλέγουμε το κρυφτό μερικές φορές.
Είναι ο ιδανικότερος τρόπος να εξοικειωθείς με το σώμα σου και να μάθεις την
ιστορία του, να δεις πτυχές που δε σου δείχνει ο καθρέφτης σου. Παράλληλα
όμως εντοπίζεις τα σημεία κλειδιά που σου χαρίζουν την ηδονή. Είναι η
ευκαιρία να καταρριφθούν επιτέλους μύθοι και στερεότυπα γύρω από το
γυναικείο κόλπο, ανακρίβειες που αναπαράγονται όχι μόνο από την ημιμάθεια
αλλά και από την εκμαθημένη ντροπή με την οποία μας έμαθαν να
αντιμετωπίζουμε το σώμα μας.

Αρνήθηκα να βάλω το κεφάλι μου στην άμμο και να υιοθετήσω τη
συμπεριφορά μιας στρουθοκαμήλου. Πήρα την απόφαση να με κοιτάξω
κατάματα και να εντοπίσω τη πηγή όλης μου της ανασφάλειας. Ξεκίνησα
πρώτα με το να απαλλαγώ από αυτή την γελοία ενοχή του να είμαι η
Παρθενόπη της παρέας μου. Όπως η ζωή δεν είναι αγωνιστική κούρσα έτσι και
το πότε θα επιλέξω να ολοκληρώσω δε θα έπρεπε να με εγκλωβίζει τόσο.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που θα άκουγα « άντε ακόμη» και αυτή η ατάκα
παύλα πλακίτσα θα είχε αποτέλεσμα να ανάψουν φωτιές μέσα μου. Όπως
άλλωστε και το φημισμένο « κάτι πρέπει να κάνεις λάθος όμως και εσύ».
Στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς και υψώνω με χαμόγελο το
μεσαίο μου δάχτυλο.

Σε αυτό το σημείο έχω να πω να διαλέγετε πιο προσεκτικά τις παρέες σας.

Δεν έσφαλλα κάπου. Δεν είμαι ελαττωματική. Είμαι ένα κορίτσι προσεχώς
είκοσι δύο ετών που δεν επιθυμεί να πιεστεί αλλά να ακούσει τον εαυτό του,
τα συναισθήματα του. Το σεξ δεν είναι μια λέξη γραμμένη
σε μια λίστα που πρέπει να διαγράψω απεγνωσμένα. Δεν είναι μια λίστα super
market και ζητώ από όλες εσάς που θα διαβάσετε αυτές τις γραμμές να μην το
ξεχάσετε ποτέ σας αυτό.

Είστε όμορφες, έξυπνες, γλυκές, γοητευτικές, αστείες και ιδιαίτερες με όλους
τους δυνατούς τρόπους. Ένας άθικτος παρθενικός υμένας δε μπορεί να σας τα
κλέψει αυτά. Αναπαραγωγικά όργανα και βιολογικές λειτουργίες στο κάτω
κάτω.

Το κεφάλι ψηλά. Να σας αγαπάτε και να ακούτε το ένστικτο σας όταν σας
προειδοποιεί. Τα καλύτερα εξάλλου όπως μας απέδειξε και η ίδια η ζωή
έρχονται εκεί που δε το περιμένεις.

Έμμα Σέικο
Ανήσυχο πνεύμα, φύσει υπερκινητικη, γράφω από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Ο λόγος; Θέλω να ξεφύγω από τα επιβεβλημένα και να δώσω φωνή σε αυτούς που τη στερήθηκαν. Η πένα μου είναι το δικό μου όπλο, το Brooklyne το νέο μου σπίτι και τα νεύρα μου η υπερδύναμη μου.
Brooklyne