Ας μιλήσουμε λίγο για το σεξισμό και τη ματσίλα που ζούν στη διπλανή μας πόρτα

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Μεγάλωσα κάνοντας παρέα περισσότερο με αγόρια και ο λόγος ήταν ότι διεκδίκησα την ελευθερία μου από πολύ μικρή ηλικία κάνοντας τους γονείς μου να καταλάβουν ότι δεν είμαι ένα ήσυχο κοριτσάκι που θα τρώει πίτσα σε πιτζάμα πάρτυ με τις έφηβες φίλες του, αλλά ένα ξεχωριστό θηλυκό που οδηγεί μηχανή, κατεβαίνει σε κόντρες στη Βούτα, παίζει μπιλιάρδο, πηγαίνει μπουρδελότσαρκα στην οδό Φυλής και χορεύει μέχρι το πρωί. Όλα αυτά που ανέφερα φυσικά, δε θα μπορούσα να τα κάνω με άλλα κορίτσια, αλλά με αγόρια που –έτσι το θέλει η ελληνική κοινωνία- είχαν μεγαλύτερη ελευθερία να ζήσουν από μικρή ακόμα ηλικία. Τα κορίτσια βρίσκονταν στα ’90s ένα βήμα μετά τον αργαλειό.

Έκανα αυτή την εισαγωγή για να εξηγήσω ότι ανέκαθεν συναναστρεφόμουν με άντρες, τους οποίους έμαθα καλά και ως φίλους και ως συντρόφους και ως συναδέλφους. Οι γυναίκες δεν με πολυχωνεύουν το ομολογώ, γιατί είναι λίγες που σκέφτονται σαν εμένα –με αυτές τα πάω εξαιρετικά. Δε με ενδιέφερε όμως και καθόλου το αν ήθελαν να με κάνουν παρέα τύπισσες οι οποίες μου προκαλούσαν αφόρητη βαρεμάρα καθώς οι ασχολίες τους ήταν λιγότερο ενδιαφέρουσες κατά τη γνώμη μου από τα χόμπι ενός χρυσόψαρου. Αυτές, έγιναν αργότερα οι “καλές νύφες” οι οποίες είχαν πάει –κλασσικά- με τρεις άντρες, προορίζονταν για αναπαραγωγικές μηχανές που ήταν προτιμότερο φυσικά να γεννήσουν αρσενικά παιδιά και μαγείρευαν καλό μουσακά – όχι καλύτερο από εκείνον της πεθεράς τους.

Αν νομίζει κάποιος πως ο σεξισμός και η πατριαρχία στην ελληνική κοινωνία είναι φαινόμενα που ανήκουν στο παρελθόν είναι πολύ γελασμένος. O σεξισμός λοιπόν, όχι μόνο εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά είναι εδώ ενωμένος και δυνατός σαν σύνθημα του παλιού ΠΑΣΟΚ και υπάρχουν χιλιάδες νέοι άντρες εκεί έξω που αναπαράγουν αυτό το μοντέλο ζωής που θα έπρεπε να σιχαίνονται: ψάχνουν μια “γυναίκα για σπίτι” για να τους πλένει τα σώβρακα, όσο εκείνοι ανταλλάσουν με τους φίλους τους χυδαία μηνύματα με γυμνές γκόμενες -που έπαψαν να έχουν πλάκα μετά το Γυμνάσιο- και κακά μάτσο αστεία  στο viber, ξεκλέβουν λίγο χρόνο να πηδήξουν την παντρεμένη γκόμενά τους που είναι συνήθως κομμώτρια ή -και- ‘μανούλα’ που σέρνει το καρότσι φορώντας φθηνό ρούχο από λύκρα ύφασμα, παίζουν κρυφά στοίχημα με τα λεφτά της σύνταξης της μάνας τους και αισθάνονται πολύ κατεργάρηδες που τα κανονίζουν όλα αυτά ταυτόχρονα, λες και χρειάζεται όση νοημοσύνη προαπαιτείται για να μπει κανείς στο ΜΙΤ. Δεν έγιναν δηλαδή οι πατεράδες τους: έγιναν χειρότεροι.

Και να που το ένα φέρνει το άλλο: μεγάλο ρόλο παίζει στην παιδεία του έλληνα άντρα η μάνα του. Ανέκαθεν έπαιζε, αλλά όλοι ελπίζαμε πως θα βελτιωνόταν η κατάσταση όσο περνούν τα χρόνια. Τελικά όχι μόνο δεν βελτιώνεται, αλλά οι ελληνίδες μανάδες εξακολουθούν πεισματικά να μεγαλώνουν μπούληδες τους οποίους σταυρώνουν και φτύνουν νύχτα μέρα για μην τους ματιάσουν, τους δίνουν λεφτά μέχρι να πεθάνουν, αγωνιούν να τους μεγαλώσουν τα εγγόνια τα οποία θα πάρουν φυσικά το όνομά τους και χώνουν τη μύτη τους σε όλα όσα συμβαίνουν στην προσωπική και μετέπειτα οικογενειακή ζωή του κανακάρη τους καταστρέφοντάς την ακόμα περισσότερο, λες και ο ίδιος δεν έχει αυτό το σπουδαίο κληρονομικό ταλέντο. Όσο για τη νύφη τους, ποτέ δεν είναι αρκετά καλή για τον γιο τους. Η άλλη που του προξένευαν από το χωριό ήταν οπωσδήποτε καλύτερη.

Από την άλλη μεριά, ενισχύει αυτή την ανυπόφορη ματσίλα, η αγχωμένη 30άρα που νομίζει πως την κυνηγάει ένα φάντασμα λες και είναι pacman και προσπαθεί να παντρευτεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα τρώγοντας όλες τις βουλίτσες της πίστας χωρίς να μεταβολίσει τίποτα, αφού νομίζει ότι αν δεν το κάνει στο χρονικό διάστημα 30 με 33 θα μείνει αιώνια σε κάποιο σκονισμένο ράφι και δεν θα ολοκληρώσει την αποστολή της στον πλανήτη, ούτε θα βρει κάτι άλλο πιο σημαντικό να κάνει στη ζωή της. Αυτή λοιπόν γίνεται το εθελούσιο θύμα της αφόρητης ψευτολεβεντιάς του κατεργάρη τύπου ο οποίος ντύνεται λιγάκι με το ζόρι γαμπρός γιατί ok, ήτανε και κελεπούρι κι αυτή τον ‘τύλιξε’, φοράει ‘την κουλούρα’ γιατί το έκαναν και οι κολλητοί, του πετάνε στο κεφάλι και τρεις κουβάδες ρύζι γιατί εκτός από το ότι πρέπει να τηρούμε τα έθιμα έχουνε και το χαβαλέ τους και στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του- μέχρι να πάρουν πιθανότατα ένα μικροαστικό διαζύγιο- θα γκρινιάζει καθημερινά ότι εκείνης μεγάλωσε ο κώλος της βρίσκοντας πάντα μια δικαιολογία για να πηδήξει καμια Ρωσίδα με τα λεφτά της ΔΕΗ.

Είμαι 39 χρονών και ανύπαντρη. Όχι όμως επειδή είμαι κατά του γάμου, αλλά επειδή είμαι μάλλον κατά του Έλληνα άντρα. Είμαι όμως σχεδόν σίγουρη ότι αν ζούσα σε μια άλλη χώρα, ιδιαίτερα Σκανδιναβική ή έστω Βορειοευρωπαϊκή θα ήμουν παντρεμένη. Όχι από κοινωνική υποχρέωση, ούτε από ανάγκη: αυτά ευτυχώς τα έχω λυμένα. Θα ήμουν παντρεμένη επειδή ο μέσος άντρας δεν θα προσπαθούσε καθημερινά να με κοροϊδέψει, να με αποφύγει, να ‘τσιλιμπουρδήσει’ ή να μου ‘ξεφύγει’ λες και δε βρισκόμαστε σπίτι μας αλλά σε κάποιο escape room, αλλά επειδή θα ήταν ένας μοντέρνος άντρας που θα βρισκόταν εκεί με το μυαλό του, την καρδιά του και θα στήριζε την επιλογή του. Υπάρχουν πάρα πολλά ανατολίτικα κατάλοιπα μέσα στον νεοέλληνα τα οποία μάλιστα όσο πιο έντονα είναι τόσο πιο εθνικιστή τον κάνουν- οξύμωρο σχήμα. Όπου βλέπετε να ανεμίζουνε πολλές σημαίες και να φοριούνται πολλα κομποσχοίνια τόσο περισσότερο να τους φοβόσαστε. Αυτοί είναι που γουστάρουν τα χαρέμια.

Κάποτε είχα δει στη θάλασσα ένα ζευγάρι που εκείνος αφού έβγαλε τη λευκή wife beater φανέλα του, φορούσε χρυσή αλυσίδα με χρυσό σταυρό και είχε πάνω του τατουάζ μια γαλανόλευκη και τα αρχικά του-λες και ήταν παλια καγκελόπορτα σε χωριό. Φαινομενικά δηλαδή και χριστιανός και νοικοκύρης. H γυναίκα του κλασσικά ξεσκάτιζε το μωρό και αυτός έπινε φθηνή μπύρα και διάβαζε αθλητική εφημερίδα ενώ η αισθητική μου έκοβε τις φλέβες της. Καθώς περπατούσα στην ακροθαλασσιά αρκετά μακριά από τις ξαπλώστρες, είχε απομακρυνθεί κι αυτός και τον άκουσα να μιλάει στο τηλέφωνο με την γκόμενά του στην οποία έλεγε πως θα της αλλάξει την Παναγία όταν την ξαναδεί μές το σπίτι της, στο κρεβάτι που κοιμάται με τον άντρα της. Και χριστιανός και νοικοκύρης λοιπόν. Στα λόγια μου ήρθε.

Έλενα Φάκου

Έλενα Φάκου
Είχα ένα όνειρο: μια μέρα να μπορέσω να γράφω ελεύθερα σε ένα καλαίσθητο μέσο που εξυπηρετεί μόνο την ανεξάρτητη ενημέρωση. Έγινε πραγματικότητα. Λέγεται Brooklyne και είναι η πιο badass γυναικεία πρόταση της πιάτσας. Όπως δηλαδή κι εγώ η ίδια. Δε χρειάζεται να γράψω περισσότερα για εμένα εδώ, θα γνωριστούμε αν περνάτε συχνά να τα λέμε. Θα είμαστε πάντα ανοιχτά.
Brooklyne