Ανοιχτό γράμμα σε μια Γυναίκα (με χαμόγελο και σεβασμό…)

Ανοιχτό γράμμα σε μια Γυναίκα.

(με χαμόγελο και σεβασμό…)

Του Βαγγέλη Παπαδημητρίου.


Θέλω να σου ανοιχτώ. Δύσκολη λέξη για έναν άντρα, αφού όλοι με θέλουν να είμαι ισχυρός. Έτσι έμαθα. Εγώ να στηρίζω, να βάζω πλάτη, να αποδέχομαι, να υποχωρώ και να προχωρώ. Και ξαφνικά όλα άλλαξαν. Γιατί διεκδίκησες να κάνεις τα όνειρα σου πράξη, να αντιδράς, να αγαπάς με πάθος, να ερωτεύεσαι και να μη σε νοιάζει. Να παίρνεις περισσότερα χρήματα από μένα, να πηγαίνεις στο γήπεδο και να έχεις άποψη για την ομάδα. Άκου, να έχεις άποψη ΚΑΙ για την ομάδα!

Είσαι Γυναίκα. Ούτε καν το μισό μου. Είσαι αυτόνομη. Αυτόφωτη σε είδα. Να λάμπεις και να  φωτίζεις και μένα. Κοίτα να δεις που δεν είμαι μόνο εγώ που φωτίζω. Με έμαθες τι σημαίνει να βάζω τα παπούτσια σου, τα γυαλιά σου και να βλέπω το κόσμο με τα δικά σου μάτια. Εξάλλου από γυναίκα γεννήθηκα.

Αλλά να, που έχω και αλλά να σου πω. Μου αρέσεις. Πως το λέμε εμείς οι άντρες: σε λιμπίζομαι, σε γουστάρω. Άκουγα συνέχεια την γονεϊκή έκφραση: να σας βλέπουν οι γυναίκες σας, να «τρίζετε» όταν φεύγετε για τη δουλειά σας. Τι στερεότυπο και αυτό; Αλλά κουράστηκα να «τρίζω». Θέλω να είμαι ωραίος για τον εαυτό μου πρώτα και μετά για σένα. Γιατί δεν «γκομενίζω», όταν ντύνομαι με αισθητική. Όπως και εσύ, δεν είσαι π..να ούτε τα θέλει ο κ….! Σου αρέσει για σένα και μετά, θέλω να ελπίζω και για μένα. Μου ήρθε στο μυαλό ο Πιέδρο Αλμοδοβάρ…

Θέλω, επίσης, να σου ομολογήσω πως μερικές φορές δεν σε αντέχω.  Ειδικά όταν μου αρνείσαι τη κατάκτηση.  Να ξέρεις όταν με αρνείσαι, δεν ακούω το μέσα σου, την επιθυμία σου ούτε καν το ερωτικό σου παιχνίδι, που μα το Θεό, είναι τόσο μοναδικά υπέροχο. Μου θίγεις τον εγωισμό μου. Τη κυριαρχία μου. Έχεις  δίκιο αλλά μη το συζητήσουμε τώρα(αυτοκριτικη…). Η Τζένη Καρέζη μου φωνάζει «ξυπνησατεεεε;;».

Μου αρέσει, όμως, να με διεκδικείς και εσύ. Να με θες, να μου το δείχνεις, να με κοιτάς, να με φλερτάρεις. Όταν το κάνεις, γίνομαι παγώνι. Άνθρωπος είμαι και εγώ. Με αδυναμίες. Και τις παθογένειες αυτής της πανέμορφης χώρας που γεννηθήκαμε. Η Μελινα Μερκούρη θα είχε πολλά να πει…

Η αλήθεια είναι πως θέλω να σε στηρίζω σε όλα σου. Να είμαι δίπλα σου, μέσα σου, ισχυρή σου πλάτη. Να θαυμάζω τις κατακτήσεις σου, να σε περιμένω κάθε βράδυ να μου πεις τα νέα.  Εντάξει θα σε ρωτήσω βέβαια για το νέο συνάδελφο. Εξάλλου αν δεν ρωτήσω θα μου πεις ότι δεν ενδιαφέρομαι.  Εκεί τα χάνω μαζί σου. «Τι έχεις αγάπη μου; Τίποτα». Αυτό το «τίποτα», με στέλνει. Πες το καλή μου, να ησυχάσει η πλάση γιατί, πάλι, μάτι δεν θα κλείσουμε. Και αν τολμήσω να σε αγγίξω στο κρεβάτι ερωτικά, μάλλον το ωστικό κύμα της βόμβας που θα εκραγεί θα παρασύρει το μισό νομό Αττικής. «Μπουρλότο» θα φώναζε ο Σαπφώ Νοταρά…

Αλλά θέλω να είμαι άντρας. Για μένα και για σένα. Και θέλω και εγώ να με στηρίζεις, να με κανακεύεις, να μου κάνεις μικρά «ξαφνικά» δώρα, σαν και αυτά που ανακαλύπτεις που σου έχω βάλει ,κρυφά, στις τσάντες σου-αμάν πια περισσότερες από τα παπούτσια σου είναι. Να είσαι χαρούμενη όταν πάω με τους φίλους μου να τα πιω. Είμαστε χειρότεροι κουτσομπόληδες, να ξέρεις. Όπως μου αρέσει και μένα, όταν βγαίνεις. (ε, όχι πάντα…). Μπορεί να σε ζηλεύω που σε βλέπω να ντύνεσαι «έντονα», όταν βγαίνεις μόνη σου, αλλά να ξέρεις γουστάρω τρελά. Η πορνογραφική ματιά του έρωτα…

Θέλω να με θες. Να μου το λες. Δεν θέλω να ζήσω τη «Κάλπικη λύρα», αλλά τη ματιά της Έλλης Λαμπέτη, όταν κοιτάζει τον Δημήτρη Χορν, λέγοντας του «σ’ αγαπώ».

Δεν θέλω να νιώθω ότι με πνιγείς.  Και εγώ έχω όνειρα και θέλω να πετύχω. Και σε θέλω δίπλα μου. Για μένα θα πετύχω. Αλλά θα το μοιραστώ μαζί σου. Εσύ μου έμαθες τη μοιρασιά. Ούτε να υποψιάζομαι ότι ψάχνεις το κινητό μου. Δεν θέλω ανταγωνιστική σχέση μαζί σου. Εσύ μου το έμαθες να είμαστε ίσοι. Η Γυναίκα. Και θέλω να ανακαλύπτουμε μαζί και νέα ερωτικά αγγίγματα. Μαζί. Δεν υπάρχουν ντροπές. Και μην υποψιάζεσαι τίποτα. Και ναι, έχω παρελθόν. Όπως και εσύ. Μπορεί να πονάει αλλά δεν αλλάζει. Και δεν θέλω να φοβάμαι τη «Βιρτζίνια Γούλφ»…

Τώρα είμαι μαζί σου. Όπως και εσύ.

Δεν είμαι μικρός Θεός. Άντρας είμαι που μαθαίνω και μεγαλώνω.

Και δεν θέλω τη μάνα μου.

Όπως και εσύ τη δική σου.

Γιατί αυτός ο κόσμος Κεμάλ, μπορεί να αλλάξει…

 

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

73 − = 65