Τελικά να βάφεις τα μαλλιά σου ή να αγκαλιάσεις το φυσικό σου χρώμα;

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Το φθινόπωρο θέλει χρώμα και ‘συ δε διάλεξες ακόμα

Ας το παραδεχτούμε. Έπιασε σχεδόν Οκτώβρης, κλαιγόμαστε για το...

Έχεις σγουρά μαλλιά; Ήρθε η ώρα να αποθεώσουμε τις μπούκλες σου

Τα κορίτσια με τα σγουρά μαλλιά συνήθως γκρινιάζουν ότι...

Έκανα θεραπεία κερατίνης στα μαλλιά μου και αυτή είναι η εμπειρία μου

Πήγα στο κομμωτήριο, δοκίμασα την οργανική κερατίνη και ιδού...

Share

Η πρώτη φορά που επιχείρησα να αλλάξω το χρώμα των μαλλιών μου ήταν όταν πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου αγοράζοντας ένα σαμπουάν με χένα το οποίο σαφώς και δεν προκάλεσε καμία απολύτως αλλαγή. Στη συνέχεια, τον επόμενο χρόνο, ξεκίνησα να χρησιμοποιώ κάποια χρωμοσαμπουάν τα οποία και πάλι δεν νομίζω πως επέφεραν κάποιο αποτέλεσμα. Στην τρίτη γυμνασίου είχα επιτέλους φτάσει στο στόχο μου και έκτοτε ως μαθήτρια ακόμα με είδα με κόκκινα, ξανθά, μπλε, ροζ και διάφορα άλλα χρώματα στα μαλλιά μου, έχοντας απαρνηθεί το φυσικό μου χρώμα που ήταν το σκούρο καστανό.

Εννοείται πως δεν είχα βρει ούτε το στυλ, ούτε τον εαυτό μου και πειραματιζόμουν ασταμάτητα και ανελέητα με τις αποχρώσεις στα μαλλιά μου για πάρα πολλά χρόνια μέχρι που στα 23 μου χρόνια, ένα πραγματικά φλούο φούξια που δεν το επιθυμούσα καθόλου με έκανε να συνειδητοποιήσω πως πρέπει να γυρίσω το χρώμα των μαλλιών μου στο φυσικό και να τα αφήσω λίγο να ξεκουραστούν. Και το έκανα. Μπορεί να μου φαινόταν βαρετό αλλά αισθανόμουν πολύ έντονα ότι έπρεπε να τα βοηθήσω να συνέλθουν και τα κατάφερα. Έτσι, απέκτησα μέσα σε τρία χρόνια τα πιο μακριά και υγιή μαλλιά που είχα μετά από χρόνια.

Η σχέση μου με το φυσικό μου χρώμα δεν κράτησε για πολύ καθώς στα 26 μου αποφάσισα να γίνω ξανθιά. Πολύ ξανθιά. Όσο πιο ξανθιά γινόταν. Τόσο ξανθιά, που το ξανθό κάποια στιγμή σήκωσε τα χέρια ψηλά. Έφτασα σε σημείο να μην χρησιμοποιώ καν βαφή για το ξάνοιγμα αλλά σκέτο ντεκαπάζ. Και κάπως έτσι πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια. Μέχρι που απλά βαρέθηκα. Κουράστηκα. Ξεπέρασα τη φάση των ξανθών – και μαζί σπασμένων, ταλαιπωρημένων, κατεστραμμένων- μαλλιών. Αποφάσισα λοιπόν να τα σκουρύνω σιγά σιγά και τα έκοβα κάθε δυο μήνες για να καθαρίσω τα φθαρμένα μαλλιά και να τα αναζωογονήσω. Αυτή η περίοδος αναδόμησης κράτησε 4 χρόνια. Πέρασαν 4 χρόνια από τη στιγμή που έβαψα σκούρα τα ξανθά ως την ημέρα που είχα τα μαύρα μακριά υγιή μαλλιά που επιθυμούσα να έχω. Δεν ήταν μικρό χρονικό διάστημα, αλλά  αλήθεια άξιζε τον κόπο.

Σήμερα, είμαι μελαχρινή, βάφω μόνο τη ρίζα μου πλέον μαύρη και δεν θα άλλαζα το χρώμα μου για κανέναν απολύτως λόγο. Με κοιτώ στον καθρέπτη και δεν μπορώ να με φανταστώ με άλλο χρώμα μαλλιών. Έχω βρει το στυλ μου και δε νομίζω πως θα μου ταίριαζε κάτι άλλο. Όχι, το απόλυτο μαύρο δεν είναι το φυσικό μου χρώμα, αλλά είναι πιο κοντά στο φυσικό μου χρώμα. Γενικά είμαι ένας άνθρωπος που αγαπά τα άκρα. Όταν ήμουν ξανθιά ήμουν πλατινέ ξανθιά. Όταν ήμουν κοκκινομάλλα είχα στο κεφάλι μου ένα κόκκινο φωτιά. Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να μπει σε ένα κομμωτήριο και να πει “Γεια σας θα ήθελα ένα γλυκό μελί”. Δεν είμαι εγώ κάτι ενδιάμεσο, σε όποια θέση της χρωματικής παλέτας κι αν βρισκόμουν. Το μαύρο είναι κατράμι, το ξανθό ήταν πλατίνα, το κόκκινο υπήρξε φλογερό.

Αυτό που έχω να θυμάμαι από τις έντονες αλλαγές στο χρώμα των μαλλιών μου είναι ότι το ξανθό θέλει κάθε είκοσι μέρες πέρασμα καθώς η σκούρα ρίζα είναι κατάρα, ενώ σπάει και καίει τα μαλλιά παρουσιάζοντας μια πολύ κακή συνολική εικόνα και το κόκκινο ξεβάφει σε πετσέτες, ατονεί και θέλει ολόκληρο πέρασμα κάθε ένα μήνα καθώς χάνει την έντασή του με τα λουσίματα. Επίσης φεύγει πολύ δύσκολα από τα μαλλιά σε περίπτωση που θέλεις αλλαγή. Το μαύρο πάλι, είναι ένας δρόμος σχεδόν χωρίς επιστροφή. Άπαξ και το έκανες ετοιμάσου να μην μπορείς να το αποχωριστείς χωρίς μεγάλες απώλειες. Το “once with black never go back”, ισχύει πολύ και στις βαφές μαλλιών εκτός από το σεξ. Γενικά, αυτά τα χρώματα συνοδεύονται το καθένα από τη δική του ταλαιπωρία. Να τα λάβεις όλα υπόψιν σου.

Στην ερώτηση “Να προτιμήσω το φυσικό μου χρώμα ή να βάψω τα μαλλιά μου” η απάντηση που έχω να δώσω είναι “Να αποκτήσεις τα μαλλιά που σε κάνουν να νιώθεις ο εαυτός σου”. Τόσο στο χρώμα όσο και στο κούρεμα, αλλά και στο χτένισμα. Δεν μου αρέσουν τα στερεότυπα, ούτε καν στις τάσεις στα μαλλιά. Κοιτάω καμια φορά γύρω μου γυναίκες ή κορίτσια που έχουν τα ίδια κουρέματα και χτενίσματα και το βρίσκω πραγματικά θλιβερό. Η κάθε γυναίκα οφείλει να έχει το hair look που της ταιριάζει πρώτα μέσα της. Αρκετά με το μιμητισμό. Όπου κι αν γύριζα το κεφάλι μου έβλεπα μέχρι τώρα κορίτσια με το hair styling της Kim Kardashian: μακριά καστανά μαλλιά με χωρίστρα στη μέση. Φτάνει. Ή έχεις προσωπικότητα, ή αντιγράφεις ότι βλέπεις στα social media. Όχι πως αυτά τα δυο δε μπορεί να συμπίπτουν, αλλά σίγουρα όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό που να βρισκόμαστε περικυκλωμένοι από σωσίες της KKW. Καταντάει τρομακτικό και πραγματικά βαρετό.

 

 

Έλενα Φάκου
Είχα ένα όνειρο: μια μέρα να μπορέσω να γράφω ελεύθερα σε ένα καλαίσθητο μέσο που εξυπηρετεί μόνο την ανεξάρτητη ενημέρωση. Έγινε πραγματικότητα. Λέγεται Brooklyne και είναι η πιο badass γυναικεία πρόταση της πιάτσας. Όπως δηλαδή κι εγώ η ίδια. Δε χρειάζεται να γράψω περισσότερα για εμένα εδώ, θα γνωριστούμε αν περνάτε συχνά να τα λέμε. Θα είμαστε πάντα ανοιχτά.
Brooklyne