Οι “σπλάτερ” ανεμώνες του Alexander McQueen

DAILYCIOUS

DO NOT FEAR STAY HERE

Share

Η αλήθεια είναι πως ο σκληρός χώρος της μόδας έχει περάσει από διάφορα στάδια. Ανάμεσα στα θριαμβευτικά ντεφιλέ και στα φώτα της δημοσιότητας όμως εξελίσσονται ανθρώπινες ιστορίες, οι οποίες αφήνουν άφωνο το κοινό, μπροστά στα τετελεσμένα γεγονότα. Η δολοφονία του Gianni Versace στην είσοδο του σπιτιού του, η δολοφονία του Maurizio Gucci από το οργανωμένο σχέδιο της συζύγου του Patrizia Reggiani, που μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη στο επόμενο χρονικό διάστημα και κάπου εκεί στις 11 Φεβρουαρίου του 2010 ο Alexander McQueen αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του μέσα στο ίδιο του το σπίτι, αφήνοντας πίσω του ένα legacy το οποίο συνεχίζει να λειτουργεί έως και σήμερα σα να βρίσκεται ακόμη εδώ. Ο McQueen αντικειμενικά έφυγε στην στιγμή που θα μπορούσε να στεφθεί “βασιλιάς της μόδας” σε παγκόσμιο επίπεδο, οπότε τα γιατί που άφησε πίσω του, είναι πολλά και παραμένουν αναπάντητα έως και σήμερα.

alexander-mcqueen-tim-walkerΟμολογώ ότι παρακολουθώ τα social και την ιστοσελίδα του αρκετά χρόνια και μπορώ να πω δίχως καμία αμφιβολία πως ο Alexander McQueen, η Vivienne Westwood και η πρόσφατα επίσης αδικοχαμένη Σοφία Κοκοσαλάκη, ανήκουν στους αγαπημένους μου σχεδιαστές. Η αλήθεια είναι πως μετά το χαμό των McQueen και Κοκοσαλάκη παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις κινήσεις των οίκων τους. Δυστυχώς στην περίπτωση της γλυκιάς Σοφίας σταμάτησε ο χρόνος καθώς δε συνεχίστηκε το brand name, αλλά στην περίπτωση του McQueen τα πράγματα δείχνουν να εξελίσσονται τελείως διαφορετικά.

Πρόσφατα λοιπόν το newsfeed μου γέμισε από ανεμώνες, ανεμώνες επάνω σε φορέματα, ανεμώνες που η αλήθεια είναι πως με μια καλλιτεχνική ματιά μπορούν να ερμηνευθούν με τελείως διαφορετικό χαρακτήρα. Ίσως λίγο “σπλάτερ”, ίσως λίγο “Ψυχώ” από Χίτσκοκ, ίσως ότι μπορεί να καταλάβει ο καθένας από εμάς.

O Alexander McQueen μπορεί να μην είναι πια εδώ, αλλά στον οίκο του ίσως καταφέρνουν ακόμα να αποτυπώνουν τη μελαγχολία και τον πόνο που τον συνόδευε. Οι ανεμώνες επάνω στα νέα φορέματα δεν είναι χαρούμενες και σίγουρα σε καμία περίπτωση δε θυμίζουν την άνοιξη. Φανερώνουν ίσως τη δυναμική αλλά και το χαρακτήρα που θέλει να κρατήσει το brand, ειδικά μετά την απώλεια του δημιουργού του. Εξάλλου δε μπορείς να κοιτάς κανένα μέλλον αν δε σέβεσαι το παρελθόν σου.

Παρατηρώντας τα αρχικά prints προσπαθούσα να καταλάβω τι βλέπω. Η αλήθεια είναι πως ενώ ο σχεδιασμός του ρούχου είναι εξαιρετικός το print σε γεμίζει απορίες. Ίσως γιατί η μετά Alexander McQueen εποχή συνεχίζει να είναι ένας μηχανισμός που κινείται, αλλά δυστυχώς χωρίς το βασικό του εργαλείο.

Προσωπικά θα συνεχίσω να παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις δημιουργίες του οίκου, αλλά για εμάς ίσως τα λίγο πιο “ανήσυχα” πνεύματα οι λεπτομέρειες βρίσκονται πίσω από αυτά που βλέπουμε αρχικά, ή ίσως από αυτά που εμείς θέλουμε να ερμηνεύσουμε. Το αποτέλεσμα για εμένα όσο εντυπωσιακό και να είναι παραμένει μελαγχολικό και αινιγματικό.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Χρύσα Αντωνιάδη

Χρύσα Αντωνιάδη
I used to get upset by people not understanding me, but I’ve made a career out of it now...
Brooklyne